چهرهاش نوشت و داستان آن دو دانشمند دراز است و هم نمونهء معادات دانشوران با شرط توانا بودنشان بر گفتن و نوشتن . بارى ابن رضوان سال 453 در مصر درگذشت .
رعّاد :
بر وزن شدّاد نوعى از ماهيان درياست كه بدنش داراى نيروى الكتريسيته است و آن را ماهى رعد نيز گويند و ابن رعّاد كنيت زين الدّين محمّد بن رضوان بن ابراهيم بن عبد الرحمن عذرى محلّى است در شمار اديبان و شاعران و شاگرد ابو عمرو ابن حاجب و متوفّى 700 . ابن رعّاد پيشهء خيّاطى ( دوزندگى ) داشت و از آن رهگذر معاش كرد و دست پيش اشراف نيازيد و سر پيش امرا فرود نياورد و دانش را به دنياداران نفروخت و از نظم اوست :
رأيت حبيبى فى المنام معانقى * و ذلك للمهجور مرتبة عليا
و قد رق لى من بعد هجر و قسوة * و ما ضر ابراهيم لو صدق الرؤيا
نيز از اوست در پاس حرمت همنشينان :
انّى إذا ما كان لى صاحب * ارعاه فى الغائب و الشاهد
اصدقه الود فان ذمنى * لم اك غير الشاكر الحامد
و لست ارضى ان اكون امرأ * يقابل الفاسد بالفاسد
و ندانستم او را ابن رعّاد از چه روى گفتند و از شعرى كه شرف الدّين بو صيرى در هجوش گفته ، دانسته گرديد كه نظم بو صيرى را ناتمام و يا ناپخته گرفته است چه بو صيرى صاحب برده در نكوهشش گفت :
لقد عاب شعرى فى البرية شاعر * و من عاب اشعارى فلا بد ان يهجا
فشعرى بحر لا يرى فيه ضفدع * و لا يسلك الرعاد يوما له لجا
رعينى : منسوب است به ذى رعين بر وزن زبير نامى از ملوك اذواء حمير فرزند حرث بن عمرو ابن حمير بن سبأ كه پدر تيرهاى است از قبيلهء حمير و از اين تيره است احمد بن محمّد رعينى اندلسى در شمار اديبان و مورّخان و صاحب كتابى بزرگ در جغرافياى اندلس و متوفّى 750 . و نيز منسوب است به رعين كه نام قصبهاى است در يمن و جابر ابن ياسر رعينى قتبانى صحابى بدان منسوب است .
رغال :
بر وزن كنار و ابو رغال آن است كه در سنن ابى داود حديثى دربارهء او آرند بدين مضمون كه ابن عمر گفت : « از پيغمبر شنيدم حالى كه فراسوى طائف كوچيدم و به قبرى رسيديم كه گفت اين است قبر ابو رغال و او پدر قبيلهء ثقيف است و خود از قبيلهء ثمود بود و در اين حرم زيست و بلا از او دور بود تا وقتى كه با مردم خود كوچيد و به اين مكان رسيد ، عذاب او را دررسيد و در همينجا دفن گرديد » . امّا جوهرى در صحاح اللغة گفته كه : « ابو رغال كسى است كه حبشه را به مكّه راه نمود و در راه مرد » . و بعضى ديگر گويند :
« ابو رغال بندهء شعيب بود و پيشهء عشّارى داشت و ستمگر مردى بود » .
رفّاء :
بر وزن بنّاء به معنى رفوگر و آن لقب جمعى است ، از جمله : ابو الحسن سرىّ بن احمد بن سرىّ كندى موصلى معروف به سرىّ رفّاء در طبقهء