القد قاعدة النهد كانها القمر فى ليلة تمامه و بيدها قربة قد ملأتها ماء و حملتها على كتفها و صعدت من حافة النهر فانحل وكاؤها فصاحت برفيع صوتها يا ابتاه ادرك فاها قد غلبنى فوها لا طاقة لى بفيها ، مامون دخترى را نگران شد كه باندازهء پنج وجب قامت او بود نار پستان صورت چون ماه تابان كه در شب چهارده طلوع كند و بدست او مشكى بود كه آن را از آب پر كرده بود و بر كتف خود انداخته و از نهر بالا مىآمد بناگاه بند مشك پاره شد و در مشك بازگرديد در آن حال آن دختر پدر خود را بصداى بلند ندا كرد كه اى پدر مرا درياب و در مشك را ببند كه در مشك از اختيار من بدر رفته و مرا طاقت بستن در مشك نباشد مامون از فصاحت و بلاغت آن دختر در عجب شد اين وقت به او گفت از كدام قبيلهاى گفت از عشيرهء بنى كلاب مامون گفت چه باعث شد ترا كه خود را از قبيلهء بنى كلاب گرفتى آن دختر گفت به خدا قسم من نه از آن مردمان و قبيلهء پستى باشم كه تو گمان كردهاى من از قومى هستم كه در جود و سخاء و مهماننوازى صبح و عشا و در شجاعت مقدم بر تمام فرسان هيجاء و در اين خصال گوى سبقت از تمام عشائر و اقران و اماثل ربودند سپس گفت بگو بدانم اى جوان تو از كدام عشيرهاى مأمون گفت آيا ترا علم انساب است جاريه گفت بىبهره نيستم مامون گفت من از مضر حمراء باشم جاريه گفت از كدام شعبهء مضر مأمون گفت من اكرمها نسبا و اعظمها حسبا و خيرها اما و ابا از آن مردمى كه مضر از او حساب مىبرد دختر گفت گمان مىكنم از قبيلهء كنانه باشى مامون گفت چنين است از قبيلهء كنانه باشم جاريه گفت از كدام شعبهء كنانه هستى مامون گفت من اكرمها مولدا و اشرفها محتدا و اكرمها فى المكرمات يدا از آن مردمى كه كنانه از او در خوف و بيم مىباشند دختر گفت گمان مىكنم از قريش باشى مامون گفت چنين است از قريشم جاريه گفت از كدام قبيلهء قريشى مأمون گفت من اجملها ذكرا و اعظمها فخرا ممن تهابه قريش جاريه گفت به خدا قسم تو از بنى هاشم مىباشى مأمون گفت راست گفتى من از بنى هاشمم گفت از كدام شعبه بنى هاشم مامون گفت من اعلاها منزلة و اشرفها قبيلة ممن تهابه هاشم ، جاريه چون اين بشنيد زمين ادب بوسيد و گفت السلام عليك يا امير المؤمنين مامون از كمال اطلاع و فراست و
رياحين الشريعة در ترجمه دانشمندان بانوان شيعه ( فارسي ) — صفحة 106
مساهمون: شيخ ذبيح الله محلاتى
ص١٠٦