ام معبد گفت اگر شير دارد بدوش حضرت بنزد آن گوسفند آمد دست بر پشت او گذاشت فربه شد دست بر پستان او كشيد پر از شير گرديد و چندان شير بداد كه همهء ظروف ام معبد سرشار از شير گرديد حضرت از آنجا حركت نمود بجانب مدينه چون شوهر ام معبد از صحرا آمد و بزهاى لاغرى كه داشت به طرف خيمه مىآورد چون برسيد و كثرت آن شيرها بديد سؤال نمود ام معبد قصه را بازگفت شوهرش گفت آن مرد را براى من وصف كن ام معبد گفت
رايت رجلا ظاهر الوضاءة « 1 » ابلج الوجه حسن الخلق لم تعبه ثجلة و لم تزر به صعلة وسيم قسيم فى عينيه دعج و فى اشفاره عطف و فى عنقه سطع و فى صوته صحل و فى لحيته كثاثة ازج اقرن ان صمت فعليه الوقار و ان تكلم سما و علاه البهاء اجمل الناس و ابهاه من بعيد و احسنه و اجمله من قريب حلو المنطق فصلا لا نزر و لا هذر كان منطقه خرزات منظم يتحدرن ربعة لا بائن من طول و لا تقتحمه عين من قصر غض بين غضين فهو انظر الثلاثة منظرا و احسنهم قدرا له رفقاء يحفون به ان قال انصتوا لقوله و ان امر تبادروا إلى امره محفود محشود لا عابس و لا مفند
حاصل ترجمه اين كلمات رشيقه اين است كه ام معبد فرمود مردى را نگران شدم با صورتى نورانى و درخشنده كه ماه شب چهارده از جبين او اكتساب نور نمايد و لاله احمر از خد ريانش سر خجلت فروهشته و انك لعلى خلق عظيم اخبار از حسن
هامش
( 1 ) بلج اى اشرق يعنى روشنائى مىبخشيد ( ثجله ) على وزن تمره برآمدگى شكم ( صعلة ) رقيق الراس يعنى سر او ميل بباريكى و كوچكى نداشت
( وسيم قسيم ) كلاهما بمعنى الجميل ( دعج ) شدة السواد ( صحل ) فيه بحة كاد ان تكون ان لا سمع لخلوه عن الحدة يعنى چندان نرم و هموار و آهسته تكلم مىكرد كه نزديك بود ( ازج ) تقويس الحاجب يعنى كمانابرو ( اقرن ) پيوسته
( كثاثه ) محاسن انبوه شنيده نشود ( سما ) اى ارتفع ( نزر ) اى الح عليه فى السؤال استعجله يعنى در كلام شمرده و با تأنى تكلم مىكرد عجول در صحبت نبود ( و لا هذر ) هذر اى فى كلامه خلط و تكلم بما لا ينبغى كنايه از اينكه آن حضرت كلامش متين و محكم همه علم و حكمت بوده ( لا بائن ) كنايه از اين است كه قامت مباركش نه كوتاه و نه بلند خارج از حد بلكه متعارف بود ( تقتحمه ) از قحم بمعنى فرو انداختن يعنى آنكس كه چشم به طرف رسول خدا مىانداخت او را كوتاه نمىديد ( غض ) بالغين المعجمة و الصاد المهملة فرع الشجر و المراد كونه رايان فى التشابه