اكنونكه معني اذيت را فهميدى اين آيه را تلاوت بفرما .
( الَّذِينَ يُؤْذُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ لَعَنَهُمُ اللَّهُ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ أَعَدَّ لَهُمْ عَذاباً مُهِيناً )
يعنى آنچنان كسانى كه اذيت مىكنند خدا و رسول را لعنت مىكند بر آنها خداوند عز و جل در دنيا و آخرت و عذاب خاركننده براى آنها مهيا كرده است و چون تحت عنوان حديث فاطمة بضعته مني ملازمهء بين اذيت فاطمه و اذيت خدا و رسول را قرائت كردى اكنون اخذ نتيجه با جنابعالى است .
يازدهم ايضا ملك العلماء در مناقب السادات در ذيل آيهء
قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى
بعد از ذكر اينكه اين آيه در حق على و فاطمه و حسنين عليهم السلام نازل شده است گفته : « مودت آنست كه جور و جفاى محبوبرا صفاى روان داند و جرم و خطاى او را وفا خواند ببليات و ناكامى وى سر نهد و جمله چيزها را به مهر وى دربازد پس مودت قربى بر مؤمن سنى بنص صريح واجب و ثابت شد هركه قبول كند و منقاد شود مؤمن موحد باشد و الا كافر ملحد و ملعون و مرتد شود تا اينكه مىگويد اگر كسى جميع شرايع را معمول دارد و از روى اهانت علوى را علويك گويد كافر گردد » انتهى
سبحان اللّه به گفتن علويك در حق علوى آدمي با وصف عمل بر سائر شرايع و اتصاف انواع تقوى و ديانت كافر گردد و ابو بكر در حكم بقتال نفس رسول و عمر در ارهاب و تخويف فاطمهء بتول باحراق بيت آن حضرت و سوختن جناب امير و حسنين كافر نگردد بلكه فاسق هم نشود فعلى لحية المتعصب فليضحك الضاحكون .
دوازدهم برفرض محال بشهادت ملك العلماء اگر از اهل بيت در اين مقام عياذا باللّه جرمى و خطائى واقع شده بود بازهم بر ابو بكر و عمر لازم بود كه از آن در مىگذشتند و آن را عين حق و صواب مىدانستهاند چه جاى آنكه معصوم از هر خطا و زلل باشند بنص آيهء تطهير .
لطيفه اينجا است كه ملا عبد الرءوف مناوى مصرى كه از متعصبين اهل سنت است در كتاب ( فيض القدير ) شرح جامع صغير در حرف الف مع الخاء گفته ( اخلفوني