مشعر الحرام در حج تمتع از اين وقت تا طلوع آفتاب از براي آنكه واجب است تقرب به خدا وبه حمد الهى
وصلوات بر حضرت رسالت پناه صلى الله عليه وآله ودعا كردن اشتغال نمايد واز جمله دعاها
اين دعا بخواند اللهم رب المشعر الحرام فك رقبتي من النار وأوسع على من رزقك
الحلال الطيب وادرء عنى شر فسقة الإنس والجن والعرب والعجم اللهم أنت خير مطلوب اليه وخير
مدعو وخير مسؤول وبكل وافدة جائزة فاجعل جائزتى في موطني هذا ان تقيل عثرتي
وتقبل معذرتي وان تجاوز عن خطيئتي ثم اجعل التقوى من الدنيا زادي نهم
آنكه چون آفتاب بر آيد به جانب منى رود وجايز است زنان را وشخصي را كه ضرورتي داشته باشد
آنكه قبل از طلوع فجر از مشعر الحرام به جانب منى رود فصل سيم در بيان رفتن به جانب منى
از مشعر الحرام وبيان افعال ثلثه مناسك منى كه روز عيد قربان در منى واجب است كه به عمل
آورد چون از مشعر الحرام متوجه منى شود ودر راه به موضعي رسد كه آن را وادى محشر گويند
سنت است كه در آن موضع موازى صد گام تند رود واين دعا بخواند اللهم سلم عهدي
واقبل توبتي واجب دعوتي واخلفني فيمن تركت بعدى وچون به منى رسد واجب است
كه افعال ثلثه مناسك منى را در روز عيد قربان به ترتيب بجا بياورد فعل أول رمى جمره عقبه است
يعنى زدن ميلى كه آن را جمره عقبه گويند به هفت سنگريزه ودر رمى جمره عقبه هشت امر واجب
است ودوازده امر سنت اما هشت امر واجب أول نيت كردن به اين طريق كه اين ميل را مىزنم
به هفت سنگريزه در حج اسلام حج تمتع از براي آنكه واجب است تقرب به خدا دوم نيت را
مقارن شروع در رمى كردن سيم استدامت حكمي يعنى مدام بر حكم نيت بودن تا آخر رمى
چهارم هفت سنگريزه را يك يك انداختن پس اگر هفت را به يك دفعه اندازد يكى از آنها
حساب است وباقي محسوب نيست پنجم هر يك از هفت سنگريزه را به آن ميل رسانيدن ششم مجموع
هفت سنگريزه را از زمين حرم بر چيده باشد هفتم آنكه همه آن سنگ ريزه ها به كر باشد يعنى
به هيچ يك از آنها رمى نشده باشد هشتم آنكه رمى بعد از طلوع آفتاب روز عيد قربان
باشد واما آن دوازده امر سنت كه در رمى جمره عقبه معتبر است أول آنكه در وقت رمى
وضو داشته باشد دوم آنكه پياده باشد نه سواره سيم آنكه در وقتي كه هفت سنگريزه را
در دست داشته باشد وخواهد كه به ميل بزند اين دعا بخواند اللهم هؤلاء حصياتى
فاحصهن لي وارفعهن في عملي چهارم آنكه در وقت انداختن هر يك از آن سنگريزها
جامع عباسى ( فارسي ) — صفحة 128
مساهمون: الشيخ البهائي العاملي
ص١٢٨