حسين خان مروى به فتحعلى شاه وانمود ساختند . با آنكه علماى حقّه ، اين طايفه را جايز القتل مىدانند در باطن داعيهء سلطنت هم دارند ، تا اينكه او مأمورى فرستاد و حاجى محمّد حسين را نزد خود حاضر ساخت ، هنگام حضور عقيده فتحعلى شاه نسبت به او تغيير كرده فتحعلى شاه به او گفت چنانچه به صورت عالمى و ظاهر الصلاح مىنمايى از معاشرت اشخاص بدنام احتراز كن و به مسجد رفته موعظه نما و او را مرخص ساخت .
حاجى محمّد حسين پس از آنكه معصومعلى شاه را در رودخانه قراسو غرق ساخته بودند و نور على شاه جانشين او را هم خليفه كرده ، وفات يافت .
رضاعلى شاه كه قطب بود نيز پس از يكصد و چهل سال عمر ارتحال يافته بود .
رياست سلسله نعمت اللهى منحصر به حاجى محمّد حسين اصفهانى شد كه رياست صورى و معنوى داشت تا بالاخره در سنهء هزار و دويست و سى و چهار در كربلا وفات كرد و در زاويهء مسجد سيّد كاظم رشتى بيرون دروازهء باب النجف مدفون شد .
ملّا رجب على حكيم
اصفهانى ، از حكما و عرفاى زمان شاهعبّاس ثانى است كه وى را زياد تعظيم مىنموده است .
حاج ميرزا محمّد باقر حكيمباشى
در بدايت عمر نزد والد خود آخوند ملا عبد الجواد خراسانى با نهايت تهى دستى تحصيل طب و طبيعيّات و غيره را نموده و فقه را هم به درس حاجى شيخ محمّد باقر نجفى و آمير صادق كتابفروش حاضر مىشده : پس از رحلت پدر ناچار به طبابت اشتغال نمود و در ضمن هم تدريس قانون شيخ و ديگر كتب