حاج محمّد جواد بيدآبادى
تحمّل زحمتى در تحصيل عربيّت و علوم نكرده بود ، و مجاهدات خود را مقصور به عبادات مىداشت ، در مقام ارشاد و طريق راهنمايى مريدان منتسب بود به سلسله شاه نعمتاللّهى بوسيلهى استاد غلامرضاى شيشهگر و چند نفر ديگر از بزرگان ، مانند آخوند فتحعلى سلطانآبادى متوطن سامرّه و آخوند ملا حسينقلى و حاجى ملا على ، حاجى ميرزا خليل معروف و غيرهم . با آنكه حدود يكصد سال عمر كرده بود باز به نوافل و مستحبات مراقبت داشت ، تركه پدرى خود را در مصارف خود و انفاقات تمام كرد و پس از آن معاش او به وسيلهى هدايا و نذورات مىگذشت .
اشخاصى كه جهت استفاده نزد ايشان مىرفتند عمدهء نصيحت و موعظهء حاجى در مواظبت به نوافل و مستحبات را دريافت مىنمودند و مخصوصا تأكيد به غسل جمعه و دوام طهارت و شببيدارى و نماز اوّل وقت و نافلهء شب و انگشتر عقيق و توسّل به حضرت حجت ( ع ) بوده [ است ] .
سفرهاى متعددى به مكّه و مدينه رفته بود ، گاهى هم در مكّه در مصاحبت شريف مكّه چندين ماه توقّف داشت . بسيار اشخاص بودند كه در وقت مسافرت يا مرض ، به توسط ايشان خود را مىخريدند به يك مبلغى از يك تومان الى ده تومان برحسب مكنت كه آن سفر با مرض بر آنها بىخطر گردد .
رفتار همه در مجلس او مؤدّبانه بود ، بيشتر مجالس او به خواندن كتب ادعيه و اخبار سنن و مستحبات مىگذشت ، در اواخر عمر به عتبات رفته در همانجا در سال هزار و سيصد و چهل و چهار وفات كرد .
حاج سيّد اسد اللّه فقيه بيدآبادى
فرزند ششم از هشت فرزند حاج سيّد محمّد باقر رشتى بيدآبادى است ،