دهم نسبت آگهان را به غفلت * به متن هنر شرح بطلان نويسم
گرت نيست باور هم از زيركيها * بر اين دعوى از جهل برهان نويسم
بس اين ژاژخايى و هرزهدرايى * چه بيغاره رانم چه هذيان نويسم
ز عدل ملك گويم و امن گيتى * ز فرخنده داراى دوران نويسم
مقالى ز افواج منصور رانم * مثالى ز امواج عمان نويسم
ز پيلان و از پيلبانان هندى * چه گويم مگر چرخ و كيوان نويسم
ز اسبان و از شيرمردان جنگى * چه گويم مگر كوه و ثعبان نويسم
ز آتشفشان توب و از توب باران * ز مالك سرايم ز نيران نويسم
ز آواى شيپور و درگاه دارا * ز بلبل سرايم ز بستان نويسم
وقايعنگارى و مدحتسرايى * بس از هرچه دشوار و آسان نويسم
چو بىحاصلم از جهان و جهانبان * چرا از جهان يا جهانبان نويسم
نه تعظيم ارباب مكنت گزينم * نه فهرست امضاى فرمان نويسم
نه تمجيد اهل فضيلت نگارم * نه تعريف اصحاب عرفان نويسم
نه بر مذهب از جهل تكذيب آرم * نه بر نعمت از حرص كفران نويسم
ازين بيش نشناختم حقنگارى * سپس آنچه مىبايدم آن نويسم
ثنا بر ولى خداوند سبحان * به فضل خداوند سبحان نويسم
على بن موسى شه دين و دنيا * مر او را نه شاخراسان نويسم
مهين شهسوارى كه خنگ فلك را * به زير دو رانش چو يكران نويسم
به ايوان و ميدان ز اهل وفاقش * همه جلوه و جود و جولان نويسم
به دنيا و عقبى ز خيل نفاقش * همه خفت و خبث و خذلان نويسم
نه واجب ولى بر ز امكان همان به * كه او را نه واجب نه امكان نويسم
در تهديد يكى از ياران خود گفته
من يكى از عاشقان خسته روانم * بسته به بند وفا و رسته ز جانم
عاشق فارغ ز رنج و مجنون از غم * من ز خراباتيان همين و همانم