قلم مىاندازد .
عيب اين تذكره هم در اين است كه نويسنده با اتّكا به حافظهء قوى و پربار خود ؛ كه گاه خواننده را به حيرت وامىدارد ؛ به جمعآورى چگونگى زندگى اين افراد پرداخته و بنابر عللى كه گفته شد ذكر بسيارى از مطالب اصلى و ضرورى را به فراموشى سپرده است .
به بعضى از مطالب فراموششده اين كتاب فهرستوار اشاره مىشود :
اولين شرححال اين كتاب اختصاص به سيّد عليخان مدنى دارد . با اينكه نسبت به ساير علما و شاعران دربارهء او بيشتر سخن گفته ، ولى از آثار مكتوب او فقط 3 اثر را ذكر مىكند . در حالىكه با مراجعه به كتابها و فهارس مختلف 20 اثر مسلم به نام او يافته شد كه در بخش تعليقات نام آنها همراه با توضيحات ضرورى ذكر شده است .
عالم ديگر محمّد مسيح بن اسماعيل فسايى است كه استاد حزين هم بوده است . از آثار استاد فقط به دو خطبهء جلوس شاه سليمان و شاه سلطان حسين اشاره مىكند و از مراسلات وى با سلاطين و وزرا و ديباچه بر ترجمهء كتاب مصايب النّواصب و رسالهء شريفه در باب قصر و اتمام نام مىبرد ، در حالىكه اين عالم داراى نه اثر مسلّم است كه در جاى خود ذكر شده است .
باوجود آشنايى بسيار با سيّد قوام الدّين قزوينى و سمت استادى اين عالم بر او ، از آثارش جز نظم كتاب لمعهء دمشقيّه را به خاطر ندارد . در حالىكه اين شخص در نظم تاريخ مهارت بسيار داشت و داراى 25 اثر در زمينههاى گوناگون است .
با اعتراف به پركار بودن ميرزا طاهر وحيد قزوينى حتى يك اثر او را هم به ياد ندارد ، در حالىكه اين شاعر و سياستمدار معروف اواخر صفويه ، 22 اثر از خود برجاى گذاشته است .
ملا سعيد اشرف مازندرانى از شاعران صاحبنام اين دوره است كه حزين موفّق به ديدار او نشده و اطّلاعاتش درباره اين شخص محدود به شنيدههاست .
وى از شاعرانى بود كه به هند رفت و در دربار اورنگ زيب به چنان مقام
تذكرة المعاصرين ( فارسي ) — صفحة 37
مساهمون: محمد علي حزين لاهيجي
ص٣٧