( 29 )
* ص 155 ملا حاجى محمّد گيلانى
اطلاعات منابع موجود دربارهء حاجى محمد گيلانى رونويس مطالب تذكرهء حزين است .
منابع شمع انجمن . محمّد صديق حسن خان . ص 431 ؛ فرهنگ سخنوران . عبد الرسول خيامپور .
ص 522 ؛ نجوم السّماء . محمّد على كشميرى . ص 206 .
( 30 )
* ص 157 ميرنجات اصفهانى ( مرگ 1122 ه . ق )
ميرعبد العالى نجات اصفهانى از شعراى نيمهء دوم قرن يازدهم و اوايل قرن دوازدهم هجرى است . نامش در تذكرهء حزين نسخه مضبوط در دانشگاه تهران ، عبد المعال و در نسخهء پاكستان ، تذكرهء آتشكدهء آذر ، نصرآبادى و تذكرة القبور عبد العال ثبت شده است . ولى در رياض الشعراء ، رياض العارفين ، تذكرة الشعراء و منتخب الاشعار ( مير ) عبد العالى ثبت شده كه از بقيهء اقوال صحيحتر به نظر مىرسد و دليل صحّت اين ادّعا ، بيت زير است :
به عشق عاليم چون بود فرجام * پدر فرمود عبد العاليم نام
ميرنجات از سادات حسينى كهكيلويهء فارس بود كه در اصفهان سكنى گزيد و به اصفهانى مشهور شد با اين حال بعضى او را قمى نوشتهاند .
وى فرزند ميرمحمّد مؤمن حسينى مستوفى ميرزا حبيب اللّه صدر بود و بعد از آن مستوفى كهگيلويه شد و بعد از قدرت اللّه وردى خان مستوفى استرآباد گرديد .
عبد العالى در عهد شاه سليمان صفوى از منشيان دربار شاهى بود و در زمان شاه سلطان حسين رياست كتابخانهء سلطنتى به وى واگذار شد .
وى شاگرد صائب اصفهانى و يار و نديم ميرزا طاهر وحيد قزوينى هم بوده است .
حزين لاهيجى مىگويد كه ميرزا طاهر وحيد بر ديوان ميرنجات كه مشتمل بر حدود ده هزار بيت است ديباچهاى نوشته است ولى آقاى گلچين معانى در مجله وحيد اينطور اظهار نظر مىكند كه : نسخهاى از ديوان او را كه من ديدهام فاقد ديباچهء