. . . « 1 » كُلِّ سَراءٍ و ضَرّاءٍ * وَ اخفى حِماكَ فِى الحِسابِ
ما نَعمنا مَدَى الحياة بِعَينٍ * ما يُكافيه حَتفُ ذاكَ الجَنابِ
فَمُصابُ الحُسَينِ ضُوعِفَ هَيّا * إرفَعوُا نَعشَهُ عَلَى الأخشابِ
اسكُبي مُقلَتي فَقَلبي قَد ذا * بَ وَ جَفنى عَنِ التَّحَفُّظِ آبٍ
و اصبِغى شَيبَتِى بِمُنهَلِّ دَمعي * وَ كفاني بِهِ مَكانَ الخِضابِ
عَجَباً لِلمَنوُنِ كَيفَ يُوارى * شامِخَ العِلمِ فى قُعور الهِضاب
كانَ فى الشَّمسِ اذكى تناضُئاً * وَ تَوارى بَعدَ العطا بِالحِجابِ
فَسَقَى اللّهُ تُربَةً اذ سَقانا * مِنَ عُلوُمِ الهُدى بِعَذب العُبابِ
عَلَمُ العِلمِ غابَ عَنّا فَقُلنا * دُفِنَ العِلمُ كَالهُدى فِي التُّرابِ
و از ازهار اشعار فارسى علّامى اين چند بيت طراوتبخش [ طبع ] « 2 » سخنسنجان مىگردد :
اشعار
به سر نتوان رساندن با حيات تن ره دل را * به چشم نقش پا در خواب نتوان ديد منزل را
رهين منّت خويشم كه با عذر تهيدستى * چو رد شمس مشكل مىشمارد رد « 3 » سائل را
ز بس ذوق شهادت بود طوق گردن جانم * سرم گرداب كرد آب دم شمشير قاتل را
منه
شد گرم جگر سوزيم آن رند شرابى * مستيش بر اين داشت كه گرديد كبابى
هامش
( 1 ) . خوانده نشده است .
( 2 ) . طراوتبخش طبع سخنسنجان ، كلمهء طبع را نسخه « ت » ندارد .
( 3 ) . مشكل مىشمارم رد سائل را .