رشحه : مىفرمودند كه اگر ميان آنكس كه لقمه حلوا در دهان تو مىنهد و « 1 » ميان آنكس كه سيلى بر قفاى تو مىزند فرق كنى ، علامت نقصان تست در توحيد .
رشحه : « 2 » مىفرمودند كه روزى از حضرت مولانا نور الدين عبد الرحمن جامى قدس سره پرسيدم كه در دعوات ماثوره آمده كه : اللهم اشغلنا بك عمن سواك ، چون غير و سوا نيست ، پس اين دعا چه معنى دارد فرمودند كه كاف خطاب اشارت بنفس ذات است يعنى ما را مشغول ساز بذات ، از غير ذات كه صفات و افعال است يعنى ما را بشهود ذاتى از تجليات اسمائى و صفاتى و افعالى خلاص گردان .
رشحه : مىفرمودند كه حسين بن منصور كه انا الحق گفت ، حقيقت خود را مىگفت و فرعون كه انا ربكم گفت صورت خود را مىگفت كه اگر او نيز حقيقت خود را بشناختى آن انا گفتن از وى مقبول بودى .
رشحه : مىفرمودند كه شبى امرى غلبه كرده بود كه روى خود را بر در و ديوار و سنگ و كلوخ مىماليدم و فرياد و بىطاقتى مىكردم ، پس گفتند هر ذره از ذرات وجود « 3 » خالى است بر رخسار محبوب كه حسن او را مىافزايد « 4 »
هركه را ذره وجود بود * پيش هر ذره در سجود بود
من خوارق عاداته « 5 » : خدمت مولانا علاء الدين را « 6 » لطافت و اشراف و تصرف تمام بود ، در آن نزديكى كه راقم اين حروف از ماوراءالنّهر آمده بود ، به خدمت ايشان رفته بود ، ديد كه دو طالب علم پيش ايشان نشستهاند و « 7 » سبقى از مصابيح مىخوانند و ايشان كتاب مصابيح را در دست « 8 » دارند و در آن مىنگرند فقير را چنان معلوم شد كه چشم ايشان بر صور « 9 » خطى كتابست و دل ايشان مشغول بامر ديگر ، بخاطر گذشت
هامش
( 1 ) - بر : و در ميان
( 2 ) - بر : ( رشحه ) ندارد
( 3 ) - بر ، ذرات موجودات
( 4 ) - مج : مىافزايد : شعر ، چپ : مىافزايد بيت
( 5 ) - مى : عاداته قدس اللّه ، مج : عاداته قدس سره
( 6 ) - مى : را قدس اللّه سره
( 7 ) - بر : ( و ) ندارد
( 8 ) - بر : را بر دست گرفتهاند ، مى : را بر دست دارند
( 9 ) - مى : بر صورت خطى .