يا مبهم - كه مبهم آزادتر بود - يا در دوستى و شراب كه سماع صوفيان بيشتر در دوستى و شراب است » 75 .
* * * در طبقات در مناسبتهاى مختلف به پارهاى از آداب صوفيان نيز اشاره شده است كه خواجه عبد اللّه در آن موارد نيز اظهار نظر كرده است .
الف - زيارت پيران
ديدار و زيارت پيران نزد صوفيان از چنان اهميتى برخوردار است كه به آن نام « فريضه » داده شده است . اين فريضه در مقابله با كسب دانش و علم است كه « فضيلت » خوانده مىشود ؛ و فضيلت به هيچ حال نبايد مانع از انجام فريضت شود ( 76 ) .
بزرگى قدر هريك از مشايخ با ديدار و زيارت و مصاحبت او با پيران و مشايخ ديگر نسبت مستقيم دارد . هركس كه پيوند او با مشايخ و پيران استوارتر باشد ، قدر وى بزرگتر است . به سبب اهميت اين پيوند و نسبت است كه بسيارى از مشايخ سعى مىكردهاند تا به زيارت پيرانى نائل شوند كه آنها مشايخ پيش از خود را درك كرده و به صحبت و ديدار و خدمت آنان مفتخر شدهاند . حرمت و بزرگى قدر كسى كه پيرى را ديده باشد كه ديگران او را درنيافته باشند بر ديگران واجب است .
بو عبد اللّه خفيف جنيد را نديده بود اما على بندار صيرفى ديده بود و همين امتياز موجب شد كه بو عبد اللّه خفيف على بندار صيرفى را در عبور از پل بر خود مقدم بدارد 77 . رويم با خليفهى بغداد كه او را بىادب خطاب كرده بود گفت : « من بىادب بم و نيمروز با جنيد صحبت داشته ؟ » 78 .
اهميت زيارت و ديدار پيران وقتى روشن مىشود كه « رحلت » و سفرهاى مشايخ مورد بررسى دقيق قرار گيرد . خواجه عبد اللّه نه تنها ديدار پيران را از فرائض اين قوم مىداند 79 بلكه معتقد است كه آنچه كه از ديدار پيران يافته مىشود از هيچچيز ديگر نمىتوان يافت . ديدار پيران و صحبت با آنان بزرگترين نسبتهاست 80 .