تخطي إلى المحتوى الرئيسي

تمهيد المبانى يا تفسير كبير بر سوره سبع المثانى — صفحة 1097

مساهمون:

ص١٠٩٧
بر طبق كريمهء :
الَّذِينَ يُؤْذُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ
حرام بوده وخود اين امر نيز گناهى ديگر درشمار است . 4 - اگر أنبياء ورسولان الهى مرتكب ذنب ومعاصي گردند ، مجازات آنها بيش از عاصيان امّت بوده ودر حقيقت چون بزرگترين نعمت را خدا بدانها داده وآن نعمت نبوّت است ؛ در نتيجة عذاب آنان نيز اشدّ عذابها خواهد بود ، چنانكه مجازات زنان پيغمبر أكرم در صورت ارتكاب بمعاصى وفواحش مضاعف ميباشد . 5 - اگر پيامبرى مرتكب گناه گردد ، ظالم بنفس وبحقوق اللّه بوده وحكم آيهء :
لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ
موجب ميگردد كه بعهد الهى نائل نيايند ، وكدام عهد برتر از رسالت ونبوّت است ؟ ! ، زيرا اگر ظالمي بجز أنبياء كه أدنى محسوبست بعهد الهى نائل نگردد ، ظالم أعلى هم بطريق أولى بدان عهد نخواهد رسيد . 6 - اگر أنبياء ورسل مرتكب ذنوب ومعاصي گردند ، در حيطهء غوايت شيطانى واقعند ودر اينصورت غيرمخلص درشمار آمده ومشمول قول ابليسند كه گفت : « واللّه
لَأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ إِلَّا عِبادَكَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِينَ » *
وچون لازم اين معنى باطل است ؛ ملزوم آن نيز بطريق أولى باطل خواهد بود ، زيرا خصوصيّت واقتضاء نبىّ ورسول هدايت است نه غوايت وضلالت . 7 - أنبياء ورسل ، طبق كريمهء :
« وَلَقَدْ صَدَّقَ عَلَيْهِمْ إِبْلِيسُ ظَنَّهُ فَاتَّبَعُوهُ إِلَّا فَرِيقاً مِنَ الْمُؤْمِنِينَ »
فالّذين لم يتّبعوه إن كانوا هم الأنبياء فذاك ، يعنى : شيطان گمان خود را در اغواى آنان درست يافت وجز گروهى از مؤمنان ؛ ديگران به پيروى از أو پرداختند ؛ ولى آنانكه به تبعيّت از أو مبادرت ننمودند ، أنبياء ورسل ميباشند ؛ كه در حفظ حضرت حقتعالى مانده واز تيررس إبليس بدورند ؛ ولذا اگر مرتكب معاصي گردند ، داخل در حزب شيطان خواهند بود ونه حزب الرّحمان . 8 - أنبياء ورسل طبق آيات قرآني از
« يُسارِعُونَ فِي الْخَيْراتِ » *
و
« الْمُصْطَفَيْنَ الْأَخْيارِ »
درشمارند ، ونه أشرار وعوام كالأنعام ، وبودن در اين فرقهء ممتاز وداشتن صفات نمونه وبارزه موجب عدم دسترسى شيطان بدانها بوده وبهمين مناسبت رسول مصطفى فرمود : « شيطانى أسلم على يدي » پس موجب گناه وشيطنت إبليس در نفوس آنان منتفى بوده واين موارد هشتگانه از وجوه عصمت أنبياء ورسل بوده ولذا هرگز مبادرت بصدور معاصي وذنوب اعمّ از كبائر وصغاير نكرده‌اند . حقّ اينستكه بيشتر خطاهاى منسوب به أنبياء ورسل از باب جملهء ضرب‌المثل مانندى است كه گفته‌اند : « حسنات الأبرار ، سيّآت المقرّبين » وبنظر نميرسد كه آن مقرّبان الهى عمدا مرتكب معصيتي حتى صغيره هم بشوند ، ومهمتر اينكه اگر راوي أحاديث واخبار