« لولا علىّ لهلك عمر » نبوده وپيش از دوّمين نيز اوّلين در مقام خطاب به بيعتكنندگان با خود بكرّات نگفته باشد : « أقيلوني أقيلوني ، أنا لست بخيركم وها علىّ فيكم » وسنّت حجّ تمتّع ومتعه وحلال اسلام را بدست وبحكم خود از ميان برنداشته ونگفته باشد :
« متعتان محلّلتان في زمن رسول اللّه وإنّى احرّمهما والآن أعاقب عليهما » زيرا پيرو سنّت رسول خدا كه خود نيز بايد پس از اقرار بسنّت بودن متعهء حجّ ومتعهء نساء ، عامل ومروّج آنها باشد ؛ چگونه در مقام منع برآمده وعاملان بدانها را تعقيب كيفرى ميكند ؟ ! ؛ وبالأخره سبب تضييع ايندو حكم وسنّت رسول خدا ميگردد ؟ ! ؛ وبا اينهمه دعوى خلافة اللّه نيز كرده وندانسته است كه جانشينى از خدا نيازمند بحكم مستقيم الهى است ونه بيعت ورأى چند تن از أجلاف عرب كه فاقد صلاحيّت بوده وجنازهء مبارك رسول خدا را تغسيل وتكفين وتدفين نكرده ، به انتصاب خليفه پرداختند وحقّ كسى را در خلافت غصب كردند كه آيهء تطهير وولايت ومباهله وأحاديث معتبرى از رسول خدا در شأن أو موجود است ؛ ودر نتيجة چگونه اين ناقصان ورافعان سنّت نبوي ميتوانند ، حافظان سنّت ودين اللّه باشند ؟ ! .
حافظ أبو المؤيّد ، الموفّق بن أحمد مكّى حنفي ، معروف به « أخطب خوارزم » در كتاب « مناقب » خود ، در فضائل بىشمار أمير المؤمنين علىّ عليه السّلام ، گويد : حضرت رسول خدا ( ص ) فرمود كه على با حقّ است وحقّ با على وهر جا كه حقّ باشد ، على با حقّ بوده وهر جا كه حقّ دوران كند ، على نيز با آنست ، وبا اينكه مؤلّف مناقب حنفي وأهل سنّت است عقيدة دارد كه على أفضل صحابهء پيامبر وأزهد مسلمانان وشريفترين مردمان بوده وراسخترين فرد در ايمان ونزديكترين جميع أقارب برسول خداست وسورهء برائت در شأن أو نازل آمده ودر سبقت وى در اسلام آوردن وهمكارى در شكستن بتها ومبارزه وجهاد در راه خدا وقتال با مشركان وكفّار وأهل جمل - ناكثين - وبا شاميان كه بقاسطين معروفند وجنگ با خوارج يا مارقين ، واينكه آياتي بسيار در شأن أو نازل گرديده وبشرف تزويج با دختر گرامى پيغمبر أكرم ( ص ) نائل آمده ومهمّتر از همه اينكه نهتنها خود أهل بهشت است ، بلكه بهشت شائقتر بديدار علىّ عليه السّلام است تا على بدان ؛ واضافهتر اينكه أو معصوم از گناه بوده واين عصمت ذاتي أو وبالفعل ميباشد . علىّ عليه السّلام در عبادت بىنظير ودر فصاحت وبلاغت در همهء ادوار بىبديل بوده واز أهل بيت رسول خداست وپيغمبر خدا در فراوانى علم واعتدال در أمور
و
تمهيد المبانى يا تفسير كبير بر سوره سبع المثانى — صفحة 1073
مساهمون: غلامحسين رضانژاد
ص١٠٧٣