عارف طلب هدايت كرده و « اهدنا » را بر زبان آورد ، مقصودش ثبات در سير إلى اللّه وفناء وفناى كلّيه ومحو رسوم وآثار امكاني وعلائق دنيوي ودلالت در راه حقّ ورسوخ در عبادت وهدايت ميباشد ، تا هرگز خللى در أركان ايمان أو پديدار نشده وبدغدغه واضطرابى مبتلا نگردد ؛ ونميتوان قول معصومان را در امر دعائي به « إهدنا » از اين سه قبيل دانست ؛ زيرا آن بزرگواران از طلب سه مورد مزبور فارغ وداراى آن بوده وطلب هدايت در آنان ، عين استعانت از حقّ ، نسبت بهدايت هر سه گروه أخير الذّكر ميباشد وگرنه عصمت از گناه كه در نفس نفيس آن معصومان كامن ومحقّق است ، با هيچيك از سه معنى ياد شده متناسب ومنطبق يا موافق نيست ؛ پس استعمال لفظ « اهدنا » در معصوم عليه السّلام ، يا هدايت از مرتبهء أسماء وصفات بذات الهى است كه براي هيچكس بجز آن بزرگان ميسور نيست ، ويا هدايت امّت مرحومه بهر سه مورد هدايت خواهد بود ولا غيره ؛ پس هدايت در هريك از اين چهار گروه داراى معنى وحقيقتي متناسب با طالب آن وقرب وكمال خواهنده بوده وبقول سحابى استرآبادي :
عالم همه درد است و ، دوا ميخواهد * از خوان كرم ، برگ ونوا ميخواهد
كس بىطلبى ، نميتواند بودن * درويش غذا ، شه اشتها ميخواهد
بهروجه ، جميع مخلوقات از هدايت وطلب بىنياز نبوده وهر موجودى فراخور حال واستعداد خود ؛ بايد در مقام امتثال امر كلّى وجمعى
« ادْعُونِي »
فرمانبردار باشند ، تا شرف اعطاء هدايت وموضوعات طلب وحوائج خود را از خداوند رحمان ورحيم ومنّان وحكيم دريافته وهركدام بر وفق استدعاء در عين ثابت ووجود علمي خود ، بحقّى كه براي آنان متصوّر است برسند ؛ وحتّى أشرف ممكنات وخواجهء كائنات وصفوت عالميان وسيّد آدميان ، محمّد مصطفى - سلام اللّه وصلواته عليه وعلى أهل بيته - صلوات بر خود را در عين ثابت وصورت علمي خويش از جميع مردمان وحتّى از خداوند تعالى درخواست كرد وچون در ذات خود مستحقّ ومستدعى آن بود ، خداوند متعال در كريمهء قرآني ؛ خود وملائكة وجميع مؤمنان را بفرستادن صلوات بر آن نفس نفيس ، وبعلم وارادهء خود ملزم فرمود ، وديگر فوق اين مرتبهء ومقام در ممكنات ، امكانپذير نيست ؛ وشگفتانگيزتر اينكه همين درود گفتن بر پيامبر خاتم ونبىّ أكرم ( ص ) خود عين هدايت وكرامت مؤمن بوده وبا هر صلوات ، بدرجاتى تعالى ارتقاء يافته وعين عبادت خداست ؛ زيرا اجراى هر امر وفرماني كه از ناحيهء خداوند متعال صدور يافته باشد ، عين