با توجّه بدينكه حضرت حقّ - جلّ جلاله - در هر آنى در شأني از شؤون الهيّهء خود بوده وهرچه در عالم هستى ظاهر است ، صورتي ممثّل وشبيه يا مضاهى با صورت پروردگار يكتاست ، وبويژه انسان كامل كه عالم كبير بوده ودر حقيقت خود كتاب مبين وأشرف كلّ مخلوقات وقطب دايرهء امكان ميباشد ؛ پس هدايت خاصّ أو از حضرات أسماء وصفات بذات حقتعالى بوده ونفس كريم وخلق عظيم أو صراطي مستقيم است كه همهء نعمتهاى ظاهر وباطن واوّل وآخر در وجود أو فرآهم بوده وقبلهء أهل دل وكعبهء صاحبان ايمان وايقان است ؛ والبتّه بايد كه تخمير جسد أو بدست حضرت حقتعالى باشد ، تا در مرتبهء تسويهء كامل ، محلّ تجلّيات أسمائي وصفاتى خداوند تعالى ونفخهء روح أو در صورت خلقي واقع گردد ؛ ودر مسير خود در وصول بحقّ ، از ملائكهء مهيّمه نيز كه شيفتهء ذاتند در گذشته وبدانجا رسد كه أو را جز خدا نداند ونبيند . آرى ، چنين انساني در مراتب هدايت ومظهريّت كامله ، برعكس فرشتگان كه گويند :
« وَما مِنَّا إِلَّا لَهُ مَقامٌ مَعْلُومٌ »
در هيچ مقام ومرتبهاى متوقّف نبوده وتا ذات واجب الوجود اعتلاء وارتقاء يافته وهدايت روى هدايت ، آنهم بنحو ازدياد مضاعف تا آنجا كه بتعالى وجمعيّت أسمائي وصفاتى ميرسد ونسبت بكلّ مخلوقات ؛ با استحقاق كامل بمقام خليفة اللّهى نائل آمده وآنچه اندر وهم نايد ، آن ميشود ؛ وبقول شاعر عارف ، حافظ شيرازي :
بعد از اين نور به آفاق دهم از رخ خويش * كه بخورشيد رسيديم و ، غبار آخر شد