فصل هفتم هدايت انسان در مراتب كمال
با توجّه بمباحث پيشين معلوم شد كه كلّ موجودات ومخلوقات عالم وجود ، در جميع شؤون ومراتب ودرجات هستى خود ، اعمّ از نقص وكمال ونزول وصعود بدرجات معادن ونبات وحيوان ، همگى مهتدى بنور هدايت تكويني بوده وذات آنها بالفطرة هدايتطلب ميباشد ؛ نهايت اينكه هدايت در هر درجه ورتبه ومقام ونوع وجنس وفرد ، متناسب باوجود طالب آن بوده وغيرهمسان است ؛ ليكن انسان مهتدى بنور الهى اشرف كلّ خلايق وبديعترين موجودات عالم امكان درشمار آمده وخداوند متعال أو را بمرتبهء اصطفاء وقرب خود رسانده وهرچه در عالم وجود بصبغهء هستى منصبغ گرديده است ، براي آدمي آفريده وخود انسان را براي نفس أقدس خويش خلق نموده است ؛ ولذا مبدء انسان خدا بوده ومنتهاى سير أو نيز بذات حقتعالى راجع ميباشد ؛ وبدين جهت موجّه است كه ذات حقتعالى در خلقت انسان بدست خود مباشرت داشته وتخمير جسد آدمي بدست خداوند تعالى بوده وپس از تسويهء جسد ، از روح منسوب به إشراف الهى خويش در أو دميده وطبق حديث قدسي : خمرت طينة آدم بيدي أربعين صباحا فإذا سويته ، ونفخت فيه من روحي شاهدي صادق بر اين مدّعاى ثبوتي است ؛ وبدين ملاحظه ، أو را مظهر جامع كلّ أسماء وصفات وافعال خود قرار داده وبرگزيدهترين آدميان را برسالت ختمى انتخاب كرد وبمقام
« قابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنى »
رسانيد ؛ كه بقول عرفاء بمرتبهء برد اليقين مصطلح گرديده است ؛ پس در عين ثابت انسان كامل در موقع تعلّق ارادهء الهى ، طبق علم أزلي أو به آدمي ، هرچه در استعداد انسان بود
و