فصل چهارم هدايت وضلالت از حضرت حقتعالى است
كلمهء
« اهْدِنَا »
فعل امر است بمعنى دعاء وهمين خواستن يا دعاء از حضرت معبود حقيقي ، خود نتيجهء هدايت است وهدايت در مواردى بسيار متوقّف بر اهتداء عابد بوده ورهسپارى عبد بر صراط مستقيم ، خود از حيث تحقّق ؛ حاصل از أعانت خداوندى است ؛ وبهمين دليل
إِيَّاكَ نَعْبُدُ
مقدّم بر
إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ
آمد ، وهردو بر
« اهْدِنَا »
تقدّم داشته و
« اهْدِنَا »
طلب هدايت عبد است بر راه راستى كه مقدّمات آن بسبب عبادت واستعانت فرآهم آمده است ؛ پس بالمآل هم هدايت وهم ضلالت از طرف حضرت حقتعالى بوده وتا خدا نخواهد هيچيك از اين چهار : عبادت واستعانت وهدايت وضلالت بواقعيّت وحقيقت ثبوتي خود نخواهد پيوست وبهمين ملاحظه بايد راه جستن واهتداء از معبود مستعانى باشد كه آدمي را بر صراط مستقيم توحيد ومعاد راهنمايى كرده ووى را از هر نوع ضلالتي نجات دهد .
آياتي در قرآن حكيم نازل است كه هدايت وضلالت را در بسيارى از موارد ، منحصر بحضرت حقتعالى نموده وما براي روشن شدن مبحث واستشهاد بكرائم الهى بدان آيات اشاره كرده وبتوضيح مختصر آنها بسنده مىكنيم :
در سورهء انعام آية 160 فرمايد :
« قُلْ إِنَّنِي هَدانِي رَبِّي إِلى صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ »
در اين آية خداوند به رسول خود ميگويد : اى پيامبر بگو كه پروردگار من ، مرا براه راست وسبيل وأضحى هدايت كرد كه رهپوى آن هرگز در سلوك خود گرفتار تخلّف يا اختلافى نشده وبهدايت الهى وبر وفق مصالح دنيا وآخرت ومبنى بر فطرت رهنمايى ميگردد . اينگونه