فصل سوّم تفسير اهْدِنَا
در آيات قرآن حكيم
چون دانستيم كه خداوند تبارك وتعالى موهبت هدايت را نصيب ما كرده است ؛ بايد زبان بدين كريمه جارى باشد كه :
« رَبَّنا لا تُزِغْ قُلُوبَنا بَعْدَ إِذْ هَدَيْتَنا »
يعنى پروردگارا ، ما را بر هدايتي كه نمودى ، در راه راست ثابت وراسخ دار ؛ وچه بسا عالمي كه در نفس أو شبههاى ضعيف پديد آيد ، وگرفتار ضلالت وضيق قلب وانحراف از دين قويم وصراط مستقيم شده وسرانجام گمراه گردد . ولذا بايد پس از اهتداء براه راست ؛ دوام وبقاء آنرا از خدا خواسته ودر بقاء هدايت داعى وسائل بود ودر اين معنى فوائدى است :
فايدهء اوّل :
در كريمهء مباركه لفظ
« اهْدِنَا »
با صيغهء جمع ، يعنى بصورت متكلّم معالغير آمده ، ونه متكلّم بدون غير ؛ وبايد دانست كه جواب بدين مورد از دو وجه است : يكى اينكه هرچه دعاء عمومىتر بوده وجائى براي غيرداعى وسائل در آن قرار داد ، بيشتر به أجابت مقرون ونزديكتر ميباشد ؛ زيرا اگر تأخير در أجابت دعاء نسبت بشخص داعى در علم حضرت حقّ گذشته باشد ، ونه نسبت بغير ، آنگاه كه دعاء بصورت متكلّم معالغير أداء گردد ؛ مورد دعاء نسبت بهمهء افراد داخل در آن يكنواخت بوده وامكان دارد كه خدا بصدق آيهء :
« يَمْحُوا اللَّهُ ما يَشاءُ وَيُثْبِتُ »
آنچه براي داعى محو كرده است ، بهمين مناسبت معالغير بودن دعاء ، براي أو اثبات نمايد وبطور يكنواخت با جميع آنها رفتار كند ؛ وبهمين دليل در دعاء بايد نخست برسول ( ص ) خدا وخاندان أو درود فرستاد وسپس بقيّه مؤمنانرا نيز در حقيقت آندعاء داخل كرد . ديگر اينكه حضرت حقتعالى دعاء كسى را كه به رسول أو وأهل بيتش صلوات فرستد ، زودتر مىپذيرد واگر