رسالتش هرگونه تصرّفاتى را بايد بپذيرد ، در ضمن اينكه عبد متكفّل امر مولاي خود در اصلاح أمور مهمّهء اوست ، ورسول متصدّى اصلاح مهمّات أمور امّت خود بوده وبهروجه ، عظمت وشرف هر انساني بكمال عبوديّت اوست وهر مقدار كه در عبوديّت خود دقيق وكاملتر باشد ، بشرافت ذاتي وجلال واهميّت وجودي خود خواهد افزود ؛ زيرا هيچ شرف وعظمتي برتر از كمال قرب بخدا نيست وچنين قربى جز بعبادت حاصل نخواهد شد .
لمعهء دهم :
امّا دليل عقلي وحكمي بر اينكه عبادت تنها سبب استكمال وارتقاء نفس انساني از بهيميّت وحيواني بقرب وعشق الهى ميباشد ؛ اينستكه : آدمي همانند جميع موجودات ، ممكن الوجود وحادث بالذّات بوده واگر تأثير أنوار قدسي وقدرت خدايى نبود ؛ براي هميشه در ظلمت عدم خارجي باقي ميماند وبزيور وجود آراسته نميگرديد ؛ چه رسد بكمالات آن .
پس بدانگونه كه عين ثابت وصورت علمي أو در وجود حضرت حقتعالى معلوم وممتاز وبفيض أقدس داراى استدعاء واقتضاء وقبول وجود عيني بود ، بهمان استعداد وقابليّت در وجود عيني وخارجي هم بفيض مقدّس پديدار گرديد ، وبا تعلّق قدرت وفيضان وجودي حقّ بر أو ، موجود شده وآثار وجود وايجاد در أو ظاهر آمده وبزيور كمالات وفضائل آراسته گرديد ؛ ودر مرتبهء فيض مقدّس وعيني وخارجي بودن ؛ هيچ چيز بجز عبوديّت أو را بشرافت واستكمال نرسانده وهر فضيلت وجمال ومنقبت وبهجتى كه أو راست ، بسبب عبوديّت بوده وبهمين دليل بايد عقيدة داشت كه عبادت براي انسان ، مفتاح بهشت وسعادات وعنوان خيرات وبركات ميباشد ، وهر كرامت وشرافتى كه در آدمي است از عبادت بوده وبتعبير ديگر از گفتن :
« إِيَّاكَ نَعْبُدُ »
ميباشد واز همين معنى است كه بزرگترين عابد عارف ومتشخّصترين فرد وجود در معرفت بحقيقت معبود ، علىّ أمير المؤمنين - عليه وعلى أولاده آلاف التّحية والثّناء - در مقام عبادت با حنينى جانگداز گويد : « الهى كفى بي فخرا ، أن أكون لك عبدا ، وكفى بي عزّا وشرفا أن تكون لي ربّا ، لا معبود سواك » وباز همين امام همام در مناجاة خود گويد :
« أللّهم إنّى وجدتك أهلا ومستحقّا للعبادة » چنانكه در مقام ديگر گويد : « إنّى وجدتك إلها كما أردت ، فاجعلني عبدا كما أردت » ومفادّ همين مناجاة وادعيّهء در كلمات جميع معصومين عليهم السّلام بويژه حضرت سجّاد - زين العابدين - ودر صحيفهء آن معصوم