پس از تولّد ، از عجز وناداني ، بقدرت وعلم روى آورد وجز خدا كسى أو را بدين مرتبه نرساند ؛ وبالمآل انتقال آدمي از عدم بوجود خارجي وعالم شدن أو از هيچ موجودى بجز ذات باريتعالى تحقّقپذير نيست ؛ وامّا در مورد مستقبل وآينده نيز پس از موت ووداع از دار فانى ، مالك روز جزاى أو تنها حضرت حقتعالى است ، وبهمين دليل جميع مراتب سهگانهء وجود أو به علم وارادهء حقّ بوده وبخالق بودن اللّه ، آدمي از عدم بوجود عيني آمد ، وبربوبيّت أو تربيت يافته واز جهل بمرتبهء علم رسيد ، وبرحمانيّت ورحيميّت حقّ ، مورد رحمت وتنعّم يا نعمتخوارگى قرار گرفت وبالأخره بمالك يوم الدّين بودن أو ، در آخرت ، بپاداش اعمال ونيّات خود رسيده وبجزايى متناسب با اعمالش نائل مىآيد ؛ ولذا عبد هم در مقام عبادت خود ، بكريمهء مباركهء :
« إِيَّاكَ نَعْبُدُ »
گويا گرديده ودر كمال استكانت ومذلّت وخاكسارى حقيقي ، بجز ذات حقّ را شايستهء تعظيم وگراميداشت وخضوع وانكسار وعبوديّت حقّه ندانسته واين پرستش را با نيّت قرب بخدا ، منحصر بحضرت حقّ - تعالى شأنه الأجلّ - ميداند . 3 - در اينكه حضرت حقتعالى بدليل قاطع عالم وقادر وجواد وكريم وغيره ميباشد ؛ محلّ ترديد نيست ؛ زيرا موجودات عاليهء ديگر مانند عقل ونفس وطبع وأفلاك وبجز اينها ؛ از حيث داشتن علم وقدرت واراده وجود وكرم وغيره ، مشكوك بوده وأمر قاطع ويقيني را نميتوان مورد غفلت قرار داد وبمشكوك ومحتمل رضايت يافته ويقين را رها نمود ، زيرا اين امر از مقتضاى عقل بدور بوده وهرگز مورد قبول هيچ ذي عقلي نميباشد ؛ ولذا معبودى جز حضرت حقتعالى وجود نداشته وعبوديّت حقيقي خاصّ ومنحصر به اوست ؛ 4 - عبوديّت عين ذلّت وانكسار وخضوع است ؛ وهرچه مولى ومعبود آدمي ، برتر وأعلى وأشرف باشد ؛ عبادت وپرستش أو مقبولتر وگواراتر ودلخواهترين است ؛ وچون خداوند متعال اشرف موجودات وبرترين مرتبهء وجود ميباشد ؛ بهمين دليل عبوديّت أو أولى بوده وشايستهترين وجود براي پرستش است ؛ واز طرفي نيز قدرت وعلم وكرم وجود أو أفضل بر هر موجودى بوده ودر عالم وجود هيچچيز وهيچ كس در مقابل أو نميتواند اظهار علم وقدرت وصفات ثبوتي وكمالى ديگر نمايد ؛ بنابراين ، قطع بعبوديّت أو واجب بوده وسزاوارترين موجودات در حصر پرستش وعبادت ميباشد .
5 - هر موجودى بجز ذات واجب الوجود ، ممكن بالذّات بوده وبالطّبع فقير ومحتاج