مبدء المبادى در سير نزولى است كه در سير صعودى هم ؛ چون حركت بسوى كمال وفعليّات از مبدء هيولائى آغاز ميگردد ، در عين اينكه غاية الغايات است ، مبدء المبادى هم ميباشد ؛ والبتّه معناى ايندو اصطلاح وچهار اسم هو الأول والآخر ، والظّاهر والباطن ، در دو قوس نزول وصعود از حقيقت خود كه عين مسمّى است بدور وبركنار نبوده ودر عين تحقّق خود شامل جميع أسماء اللّه نيز در شمار آمده واز اين حيث به امام ائمّهء أسماء اللّه موصوفند ، وفرق آنها با چهار اسم ديگر حضرت حقّ كه به امام ائمّهء أسماء معروفند ، يعنى أسامي حيات وعلم واراده وقدرت ، در اينستكه چهار اسم نخست جنبهء شمول بر چهار اسم دوّم را دارند ؛ يعنى أسماء اوّل وآخر وظاهر وباطن ، شامل جميع أسماء ومسمّيات آنها ميباشند ، ودر نتيجة بامام أسماء وأسماء حسنى وأعظم نيز از وجهي شمول وگستره داشته وهيچ اسمى ، حتّى أسماء غيرقابل احصاء ، وجود ندارد ، مگر اينكه از حيثى ، در دايرهء فراگير أسماء اوّل وآخر وظاهر وباطن جمع بوده ودر غيب الغيوب هم ، جميع أسماء مستأثره ومفاتح الغيب نيز در اين دايرهء كامله جمعند وبعلّت همين شمول است كه آيهء نازله در سورهء حديد فرمايد :
« هُوَ الْأَوَّلُ وَالْآخِرُ وَالظَّاهِرُ وَالْباطِنُ ، وَهُوَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ »
كه حتّى اسم هو ، در هويّت غيبى نيز داخل در گسترهء شمولى اسم اوّل است ، اگرچه از لحاظى هم در دايرهء محيطهء اسم الآخر جاى دارد ؛ زيرا هو اسمى غيبى است كه بغيب الغيوب وكنز المصون وسرّ مستسرّ بسرّ يا ستر مستور بغيب حقيقت لا اسمى ولا رسمي ولا تعيّنى حضرت حقتعالى اشاره دارد ؛ واگر آنرا عين ظهور از غيب الغيوب يا بغيب مطلق عن الاطلاق والتّقييد دانيم ؛ همين ظهور از وجود مطلق عن الاطلاق والتّقييد ، اوّل است كه آخر همين اوّل نيز همان غيب الغيوب بوده ودو اسم الأول والآخر در اين غيب وغيب الغيب مسمّايى ميطلبد ؛ چنانكه در منتهاى غائى قوس صعود در وجود نيز ، أسماء ظاهره بباطن مىانجامد واگر طبق برخى از أقوال حكماء متألّه وعرفاى شامخ ومحقّقان معارف حقّهء الهى ؛ ذات حضرت حقّ - عظم شأنه - را « شيئى » و « مشيئ الأشياء » بدانيم ، قسمت أخير آية :
« وَهُوَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ »
وجود حقيقي وفوق اطلاق وتقييد حضرت أو را نيز در مرتبهء اتّحاد علم وعالم ومعلوم در برگرفته وديگر هيچ ممكن الوجودي را امكان تصوّرى بيش از اين در مرتبهء هويّت غيبيّه نبوده وإذا تم الكلام إلى الله فاسكتوا حاكم است ؛ ليكن انسان در مقام وصل وحتّى پيش از اين در صلاة يوميّهء خود بگاه خواندن سورهء اخلاص اسم هو را در كريمهء :
« قُلْ