بنامحرم از روى شهوت اكتفاء نمايد . آشكار است كه چنين كسى از حيث ارتكاب زناى محصنه ميتواند مظهر اسم المضلّ باشد ونه الهادي ؛ در صورتيكه با عدول از عصيان كبيرهء مزبور وقناعت به تقبيل يا لمس نامحرم ، مظهر اسم الهادي ميگردد ؛ در عين اينكه از مظهريّت اسم المضلّ نيز بركنار نيست ؛ ودر حالت سوّم ، يعنى اكتفاء از زناى محصنه وتقبيل ولمس نامحرم ، بنگاه كردن از روى شهوت ؛ كمتر مظهر اسم المضلّ بوده وبيشتر بمظهريّت اسم الهادي موصوف ميگردد ؛ تا بالأخره با پرهيز عمدى وبقصد قرب إلى اللّه از همين نگاه كردن شهوانى ؛ بهيچوجه مظهر اسم المضلّ نبوده وبرعكس بمظهريّت تامّهء اسم الهادي تخلّق يافته است .
بارى ، ميتوان أسماء اللّه را بداروهايى تشبيه كرد كه بانواعى گوناگون تهيّه شده وهرگونهء آن در بيمارى خاصّى مورد مصرف دارد ؛ وحتّى ميتوان اسمى مخصوص را در نظر گرفت كه در مقام تشبيه ، بداروى واحدى ماننده است ؛ ليكن با تأثيرات كمّى يا كيفى مختلف ودر اينحالت اگرچه دارو يكى است ، مانند « پنىسيلين » امّا در خشك كردن عفونت أعضاء وچركها ودرمان آنها ؛ به نسبت كم وزياد بودن ويا داشتن چگونگى يا ويژگى متمايزى ؛ بايد همين دارو را - اگرچه يكى است وبا يك نام وموادّ - با درجات كمتر يا بيشتر تركيبات آن بكار برد ؛ وبهمين دليل پنىسيلين دويست هزار وپانصد هزار وغيره ، در موارد شدّت وضعف بيماريهاى عفونى تجويز ميشود .
جميع أسماء حسناى الهى نيز ، بمصداق : « الدّعاء كالدّواء » از همين حكم بهرهمند بوده وهريك در جا ومورد وتأثير خاصّ وحكم واقتضاء ويژهء خود ؛ براي درمان بيمارى بعد از حقّ ورسيدن بصحّت قرب وتخلّق به اخلاق اللّه ، كاربردى معيّن ومشخّص داشته ؛ النّهايه بدانگونه كه در بيماريهاى جسماني بايد بطبيب حاذق مراجعه كرد ، در آلام وامراض روحاني هم بايد به « پير ومرشد وشيخ » سر سپرد واز دلالتهاى شرعي واخلاقى وعرفانى وعلمي آنان ، در رفع جهالت وبىمعرفتى وگناهكارى وآلام روانى مزمن وتازه حادث رهنمونى خواست ؛ وحكمت وجود أنبياء ورسل وأوصياء وأئمّه وأولياء وأقطاب وشيوخ وپيران وغيره ؛ براي رفع همينگونه مشكلات بعد از خداوند وتحقّق در سيّئآت است ؛ وبلكه بايد دانست كه تأثيرات گناهان اعمّ از كبائر يا صغائر در ناپاك داشتن نفس آدميان ودورى از حضرت ربّ العزّه ، بسيار بيش وكشندهتر از أمراض وآلام مزمن جسماني است ؛ زيرا اينگونه أمراض با موت آدمي
تمهيد المبانى يا تفسير كبير بر سوره سبع المثانى — صفحة 297
مساهمون: غلامحسين رضانژاد
ص٢٩٧