مخارج الهى ، حروف وجودي كلّ كائنات أمرى وخلقي را ايجاد كرده وهر حرفى بامتيازى ويژه وخصيصهاى متمايز از ديگران بوجود خواهد آمد ؛ كه از تركيب آنها كلمات وجودي يا كلّ مخلوقات مجرّد ومادّى شكل خواهند گرفت ؛ ودرست همانند حروف لفظي ونحوهء تركيب آنها كه بايجاد كلمات ملفوظ يا مكتوب منجر ميشوند ؛ جميع كلمات وجودي ممكنات هم از همين حروف صادر شده از مخارج نفس الرّحمان ايجاد ميكردند ؛ كه البتّه برخى از آنها حروف عاليات ونوراني ميباشند وبعضي هم ظلمانى كه در تركيب وايجاد كلمات از همين ويژگى جدا وفارغ نخواهند بود ؛ وبدانگونه كه حروف صادر از مخرج نفس آدمي ، بشفوى ولساني تقسيم شدهاند ؛ وسبب وتأثير اين خصوصيّت ، كلمات مركّب از اين حروف ، داراى وجه امتيازى خاصّ مانند هو واللّه ميباشند ، كه « هو » نه لساني است ونه شفوى ، و « اللّه » لساني بوده وشفوى نيست ؛ ساير حروف نيز در تركيبات خاصّهء خود ، از همين ويژگى ذاتي برخوردارند ، وبدين ملاحظه است كه از مجارى أهل عصمت جملهء : « نحن حروف العاليات » و « نحن كلمات اللّه التّامات » صادر گرديده كه خود دليلي عقلي ونقلي بر اثبات مدعيّات مذكورند .
امّا رحمت رحيمى هم اختصاص بعفو وغفران گنهكاران وصاحبان معاصي كبيره وصغيره داشته وبر بخشش دنيوي در تبديل سيّئه بحسنه وقبول توبه وانابت تائب ومنيب ، هم در دنيا وهم در آخرت مورد كاربرد ودلالت دارد ؛ وهمين معنى وقلمرو رحمت رحيمى در ادعيّهء معصومان - عليهم السّلام - نيز ظاهر است ؛ آنجا كه فرمودهاند : « يا رحمان الدّنيا ورحيم الآخرة ، ويا رحمان الدّنيا والآخرة ورحيمهما » كه بحث كامل وشاملتر آن در باب وفصلى جداگانه خواهد آمد .
بحثي تحقيقى در توقيفى بودن أسماء اللّه :
علاوة برآنچه در فصل چهارم راجع بتوقيفى وغير توقيفى بودن أسماء اللّه ، مذكور افتاد ، مزيدا بايد دانستكه طبق نظريّهء برخى از أرباب شهود وأولياء محمّدييّن بويژه راهيان طريقت معصومان شيعه - عليهم الصّلوة والسّلام - كاربرد أسماء الهى متوقّف بر اعتبار ذات حقّ در مرتبهء تجلّى وظهور أو بصفتي از صفات ، در تعيّن اوّل خداوندى است ، كه در كتب منزّلهء أو وبويژه در قرآن حكيم آمده ، وهيچ كس را حقّ وضع اسم معيّنى جز آنچه در كتب آسمانى بكار رفته است ، براي مسمّاى الهى نميباشد ؛ وبعبارت سادهتر هركسى را حقّ وضع وتعيين اسمى براي حضرت حقتعالى نخواهد بود ؛ ودر صورت وضع وتعيين ، نبايد خدا را بدان أسامي