مجرّبتر بوده واين معنى از گفتار بعضي از ائمّهء توحيد وبزرگان ولايت ومعارف حقّهء الهى هم آشكار است ؛ وگرنه بمفاد ومصداق كرائم قرآني :
فَأَيْنَما تُوَلُّوا فَثَمَّ وَجْهُ اللَّهِ
و
« هُوَ مَعَكُمْ أَيْنَ ما كُنْتُمْ »
حضرت باريتعالى را با هر اسمى كه با خلوص قلب وتوحيد كامل وانقطاع از ما سوى اللّه بخوانند ؛ دعوت داعى به لبّيك أجابت مقرون گرديده وبمطلوب وحاجت خود خواهد رسيد ؛ ووساطت أسماء وسهم ونقش ألفاظ وكلمات ، آنهم نه در جميع آنها ، بمأثور بودن از ائمّه وتجربهء مثبت در تأثير آنها ، واين نيز به آزمون صادقانهء أولياء اللّه وبرگزيدگان در توحيد حقيقي است ؛ وگرنه همينكه مقدّمات معنوي آنها در نفس ذاكر فرآهم گردد ، خود أو ميتواند به تأثيرات بيشتر برخى از أذكار وادعيّه پى برده وبكاربرد آنها يقين حاصل نمايد وگرنه همين معلوم ومعيّن نبودن اسم أعظم الهى با اينهمه هيمنه واهميّت وعظمت ؛ دليلي بارز بر اينستكه هر اسمى با توجّه بشروط لازم حصول آن در نفس داعى وذاكر ، وتطبيق آثار اسم مزبور با ضمير وباطن ونحوه وكيفيّت نفساني وخصال ديگر أو ، همانند اسم أعظم مؤثّر افتد ، واز آن نتيجهاى را بگيرد كه از اسم أعظم گرفته است .