ابتداى آن بكلّى حذف گردد ونشانى از آن نه در تلفّظ ونه در تحرير باقي نماند .
4 - باء داراى سقوط وكسرهء ظاهري است ، درحاليكه از علوّ درجه ورفعتى حقيقي ومناعتى واقعي برخوردار است ؛ واين صفت از صفات صدّيقين است ، در صورتيكه الف ضدّ آن بوده ؛ يعنى داراى ترفّع وگردنكشى وتكبّر ميباشد ، وبهمين ملاحظه الف از خود هيچچيز نداشته وبا اتّصال بحروف ما قبل آن ، همان تلفّظ الف بودن خود را نيز از دست ميدهد ، ودر مقابل حروف پيش از آن بطور كشيده تلفّظ ميشود ؛ در صورتيكه باء علاوة بر حفظ تلفّظ خود بوجود نقطهاى هم كه أصل نقطهء وجود است مفتخر شده وبقول فرقهء حروفيّه أصل پيدائى وجود از همين نقطه است ؛ كه در مقام بسط خود ، سازندهء كلّ حروف وجودي بوده واز عالي تا دانى وصاعد ونازل ، هيچ حرفى را نميتوان يافت كه از بسط اين نقطه موجود نشده وبوجود آن ختم نگرديده وبكمال خود نرسيده باشد ، ولذا باء هميشه بوجود همين نقطهء أزلي وأبدى موجود بوده وبا قبول ذاتي اين نقطه از محبوب خود ، هرگز بقبول نقطه يا نقاطى ديگر تن درنداده وبا همين نقطه همانند حبيبي است كه بمحبوب أزلي وأبدى ومقوّم حقيقت وجودي خود رضايت داده وبدان مفتخر است .
5 - باء را در طلب نزديكى به حقّ ، صدقي ذاتي بوده وبهمين دليل بدرجهء حصول نقطهاى در تحت قدم خود نائل آمد ؛ چنانكه در حروف ديگر مانند تاء وجيم تحقّق نيافت ؛ زيرا نقطهء جيم در داخل آن بوده واين حقيقت در مواقع اتّصال بحروف ديگر هم در آن باقي است ؛ اضافهتر اينكه از ترفّعى ذاتي هم از حيث تلفّظ برخوردار ميباشد .
6 - الف در ذات خود حرف علّه بوده ، وحال آنكه باء چنين نيست ، وبدليل همين علّه بودن ، محكوم به از دست دادن شكل اصلى خود ميباشد وهمانند حروف ديگر علّه بساير حروف علّه تبديل ميگردد ؛ ولى باء هميشه بدون هيچ تصرّفى در آن باقي است .
7 - باء حرفى تامّ القابلية وتمام است ، واگرچه در صورت تابع ميباشد ؛ ولى در معنى متبوع بود ودر وضع حروف ديگر پس از الف واقع است ؛ زيرا الف از باء تبعيّت ميكند ؛ ليكن باء تابع الف نيست ، وهرچه متبوع باشد ، در شأن وشرف قويتر وتمامتر از تابع بوده وبهمين دليل است كه متبوعان ملل ونحل وأمم بايد ، از صفت ترفّع وسركشى دست شسته وهمانند باء بصفت انكسار متّصف شوند .
8 - باء حرفى است عامل ومتصرّف در حروف ديگر ، در صورتيكه الف را چنين
تمهيد المبانى يا تفسير كبير بر سوره سبع المثانى — صفحة 225
مساهمون: غلامحسين رضانژاد
ص٢٢٥