كردهاند كه : « لو أنّ رجلا دخل في الإسلام فأقرّبه ، ثمّ شرب الخمر وزنى وأكل الرّبا ؛ ولم يتبيّن له شيئى من الحلال والحرام ، لم أقم عليه الحد إذا كان جاهلا ، الّا أن تقوم عليه البيّنة ، انّه قرء السّورة الّتى فيها الزّنا والخمر وأكل الرّبا » . يعنى اگر همانا مردى باسلام گراييد واقرار بشهادتين ودين خدا كرد ؛ آنگاه بشرب خمر وزنا وخوردن ربا پرداخت وهيچچيز از حلال وحرام بر أو مبيّن نبود ، حدّ بر أو اقامه وجارى نخواهد شد ؛ مگر اينكه بيّنه وشاهدانى عليه أو پيدا شود كه أو سورههاى زنا وشرب خمر وخوردن ربا را خوانده است وبا اينهمه باز هم بدين اعمال محرّمه مرتكب گرديده است .
با عنايت وامعان نظر بدين روايات ، معلوم است كه با صرف خواندن آيات دالّه بر محرّمات ، ميتوان بظواهر آنها استدلال وعمل كرد ، وگرنه اجراء حدود براي مرتكب آنها ، در صورت خواندن آيات مزبور ، ويا اقامهء بيّنه وشهادت بر اينكه مرتكب محرّمات ياد شده ، با خواندن آيات تحريم باز هم باعمال حرام دست زده وبايد مورد حدّ واقع شود معنى نداشت وهمين خبر بهترين دليل بر استدلال بظواهر محكمات بوده وجاى هيچگونه ترديدى براي شبههگر ومنكر حجّيت ظواهر قرآن باقي نميگزارد ؛ وبهمين لحاظ ضرورت بر لزوم عمل بظواهر كتاب اللّه قائم وحاكم بوده وجميع فرقهها ومذاهب اسلامى در همهء اعصار وأمصار وحتّى أخباريّون در اين معنى متّفق بوده وتعداد كمي از آنها در اين مسئله بايراد شبهه پرداخته واز نزد خود در مقولهء مزبور سخنانى گفتهاند .
2 - عقيدهء مخالفان حجّيت ظواهر قرآن :
از بين قاطبهء علماء اسلامى ، تنها شيخ حرّ عاملي - عليه الرّحمة والرّضوان - ومحدّث بزرگ ملّا محمّد امين استرآبادي - عليه شآبيب الغفران - وبرخى از تابعان ايندو برفض حجّيت كتاب از حيث استدلال وعمل بظواهر آن پرداخته وشيخ حرّ در كتاب كبير وسائل الشّيعه كتاب قضاء باب سيزدهم بعقد عنوان وبابى جداگانه در عدم جواز استنباط احكام نظري از ظواهر آيات مبادرت نموده است وبا اعتقاد بعدم حجّيت ظواهر قرآن گويد : بجز پس از معرفت يافتن بتفسير ائمّهء معصومين ( ع ) استنباط احكام نظري از قرآن جايز نبوده وهشتاد حديث در كتاب خود ودر اثبات مدّعاى خويش نقل كرده است ؛ وبا اينهمه در أبواب پيشين همين كتاب هم در باب تحريم عمل بغير كتاب وسنّت ورجوع در جميع احكام به ائمّهء شيعه ( ع ) وعدم جواز تقليد از غيرمعصوم واتّكاء بر نصوص وارده از آن بزرگواران ؛ بنقل أحاديث
و