تخطي إلى المحتوى الرئيسي

تمهيد المبانى يا تفسير كبير بر سوره سبع المثانى — صفحة 105

مساهمون:

ص١٠٥
حروف بسيطه كه بتعبير رسول أكرم ( ص ) بحروف يا كتاب معجم تعبير گرديده است ؛ نخستين كتابي بود كه بر حضرت آدم - على نبيّنا وآله وعليه السّلام - نازل شد ومراد از بسيط بودن آن ، اشاره به بساطت عوالم مجرّده ومركّبه بوده وكلّيات وحقائق وروابط وأضافت ونسبتهاى متّصل را در برميگيرد واين حروف معدود با اندك بودن آن ، وعاء جميع حقائق نوري وشبكهء صيد معارف وعلوم كلّى وجزئي است ؛ ولذا مطلب وحقيقتي ويا چيزى در صقع امكان يا عرصهء أكوان وجود ندارد ، مگر اينكه تعبير از آنها بجمله‌اى از حروف بسيطهء مزبور ممكن بوده واز آنها تأليف گرديده‌اند ؛ ونسبت اين حروف بسيطه بحقايق أكوان همانند نسبت روح بجسد ميباشد ، ومهمّتر اينكه دو عالم تكوين وتدوين بعالمى ديگر شمول خواهد يافت كه بتشريع موسوم بوده وقرآن حكيم در أصل وجود خود ، داراى جبروتي از نور الهى وتجلّى شعشعانى است كه از عوالمى بسيار تنزّل يافته وسرانجام در عالم طبيعت ناسوتى وظلمانى بصورت حروف وكلمات ملفوظ يا منقوش بر صفحهء كاغذ وألواح ديگر پديدار گرديده است ؛ ولذا هر نبىّ ورسولي داراى كتابي بوده كه مبيّن علوم شريعت وروشنگر رسوم طريقت ومتكفّل مراتب حقيقت اوست ؛ وبعبارت ديگر كتاب هر نبىّ ورسولي مساوق رتبهء وجودي ومقام شهودي أو محسوب بوده وتفضيل هر رسولي بر رسول ديگر ، طبق مفادّ كريمهء قرآني :
« تِلْكَ الرُّسُلُ فَضَّلْنا بَعْضَهُمْ عَلى بَعْضٍ ، مِنْهُمْ مَنْ كَلَّمَ اللَّهُ وَرَفَعَ بَعْضَهُمْ دَرَجاتٍ وَآتَيْنا عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ الْبَيِّناتِ وَأَيَّدْناهُ بِرُوحِ الْقُدُسِ »
امرى حقيقي بوده وبهمين دليل قرآن مجيد بر جميع كتب آسمانى تفوّق وهيمنه‌اى مالا كلام وبرتر از حدود توصيف داشته وآورندهء آن يا رسول معظّم اسلام ( ص ) نيز خاتم أنبياء ورسل وأصل كمال ومظهر جميع أسماء وصفات وافعال حضرت حقتعالى ميباشد ، وحقيقت محمديّه ، مبدء تكوين وديباچه كتاب تدوين بوده وبعلّت تماميّت وكمال فوق كلام اوست كه بر جميع حقايق عوالم بسيطه ومركّبه اشتمال داشته وديانت وشريعت أو نيز از همين مناعت وعظمت وطهارت وجامعيّت كلّ أديان ومذاهب وملل ونحل برخوردار ميباشد .

وجه نقلي اعجاز قرآن حكيم :

پس از نزول قرآن مجيد وحكيم بر رسول خدا ( ص ) وشيوع آن در جامعهء اعراب صدر اسلام ؛ هر شنونده‌اى بر طبق كمال وبشيوهء خود به اظهارنظرى پرداخت . برخى قرآنرا شعر وبعضي سحر مبين وجمعى هم أساطير الأوّلين دانستند ؛ وعدّه‌اى اين سخنان را از خود محمّد بن عبد اللّه ( ص ) دانسته وگفتند نثر