مىگيرند و در مقابل ، دين و آخرت خود را از دست مىدهند ، و متوجه نيستند . و چه بسيار است كه مىبخشند و با اين بخشيدن خود را در مورد غضب الهى قرار مىدهند . پس تنها دادن و گرفتن ارزشى ندارد ، و آنچه مهم است آن گيرنده و بخشنده ايست كه نجات يابنده باشد ، و كسى نجات مىيابد كه در دادن و گرفتن خود تقوى و ورع داشته باشد ، يعنى خود را از لغزش و نيت سوء و افكار فاسد نگهدارد ، و از موارد نامشروع و از آنچه بر خلاف رضاى پروردگار متعال و بر خلاف شريعت و حقيقت است بپرهيزد .
[ ( شرح ) ]
گيرندهء مال مىبايد متوجه باشد كه روى چه غرض و مقصد و عنوان و نيتى مىگيرد ، و آيا اين اخذ مال حق است يا باطل ؟ و آيا اثر صحيح و مطلوبى مترتب اين عمل مىشود يا نتيجهء نادرست و نامطلوب ؟
و همچنين دهندهء مال نيز كه مىخواهد مال خود را ببخشد ، بايد به دقت متوجه باشد كه آيا اين مال از راه مشروع و صحيحى به دست او رسيده است يا نه ؟ و آيا نيت او در اين عمل درست است يا فاسد ؟ و آيا براى غرض و نظرى باطل و نادرست اين مال را مىبخشد و يا به منظور خير و صلاح ؟ و آيا مورد و طرف بخشش اهل صلاح و استحقاق خدمت و يارى را دارد يا نه ؟
با دوستان مضايقه در عمر و مال نيست ، صد جان فداى يار نصيحت نيوش كن اى نور چشم من سخنى هست گوش كن ، چون ساغرت پرست بنوشان و نوش كن
( [ قسمت دوم از ] متن )
و الناس في هاتين الخصلتين خاص و عام ، فالخاص ينظر في دقيق الورع ، فلا يتناول حتى يتيقن انه حلال ، و اذا اشكل عليه تناول عند الضرورة ، و العام ينظر في الظاهر ، فما لم يجده و لا يعلمه غصبا و لا سرقة تناول ، و قال لا بأس هو لى حلال ، و الآمن ( و الامين ) في ذلك من ( و الامين في ذلك بين من و الامر في ذلك
مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة ( فارسي ) — صفحة 226
مساهمون: المنسوب للإمام الصادق ( ع )
ص٢٢٦