الباب السابع و الاربعون في المدح و الذم
( [ قسمت اول از ] متن )
قال الصادق ( ع ) : لا يصير العبد عبدا خالصا لله تعالى حتى يصير المدح و الذم عنده سواء لان الممدوح عنده لا يصير مذموما بذمهم و كذلك المذموم ، و لا تفرح بمدح أحد فإنه لا يزيد في منزلتك عند الله ، و لا يغنيك عن المحكوم لك و المعدوم ( و المقدور ) عليك ، و لا تحزن أيضا بذم أحد فإنه لا ينقص عنك به ذرة و لا يحط عن درجة خيرك شيئا ، و اكتف بشهادة الله لك و عليك ، قال الله عز و جل :
و كفى با لله شهيدا .
[ ( ترجمه ) ]
باب چهل و هفتم در مدح و مذمت كردن
حضرت صادق ( ع ) فرمود : هرگز كسى به مقام بندگى خالص نمىرسد مگر آنكه تعريف كردن و بدگويى ديگران از او به نزدش برابر باشد ، زيرا كسى كه در واقع و نزد خدا خوب و پسنديده است ؛ با بد گويى و تكذيب مردم بد و ناپسند نمىشود . و كسى هم كه در حقيقت و در پيشگاه خداوند متعال پست و مطرود است ؛ با تعريف و تجليل ديگران عوض نخواهد شد .
با تعريف و مدح كردن مردم خوشحال و مسرور مباش ، زيرا مدح آنان