فى هذا القسم إنما يكون نهيا عن العبادة ، بمعنى أنه لو كان مأمورا به ، كان الامر به أمر عبادة لا يسقط إلا به قصد القربة ، فافهم .
شرح
دانستيد كه نهى در اين قسم [ از عبادت كه در عبادى بودنش نيازمند قصد قربت است ، به عبادت فعلى متعلق نيست تا بر صحت آن دلالت كند و از آن ، اجتماع امر و نهى در شىء واحد با عنوان واحد اجتماع كند ، بلكه اگر ] به عنوان نهى از عبادت [ شأنى ] باشد ، معنايش آن است كه : [ منهى عنه ] اگر مأمور به باشد ، امر متعلّق به آن ، امر عبادى مىشد [ يعنى ] سقوطش تنها با [ ايجاد ] قصد قربت صورت مىگرفت .