واقع مىشود ، هم در حال فتحه و هم در حال كسره و هم در حال ضمه ، به صورت الف نوشته مىشود ، مانند : امروا و آمرت و قد جئت شيئا امرا ) و براى همين است چنين روشى را اتخاذ كردهاند . مىگويد : در مصحف عبد اللّه ، كلمه ( شيئا ) را هم در حال رفع و هم در حال جرّ با الف ديدم و ديدم كه ( يستهزؤن ) به صورت ( يستهزأون ) نوشته شده بود و قاعده همين است ولى در بيشتر كتابها به صورت اوّل مىنويسند » .
روش دوم
روش ديگر براى نشان دادن همزه در كتابت عربى ، نوشتن آن به صورت تخفيف است كه به لهجه كسانى كه همزه را نمىخوانند مربوط مىشود . اساسا عربها درباره همزه دو روش دارند : بعضى از آنها همزه را مىخوانند ( كه به آن تحقيق گفته مىشود ) و بعضيها همزه را نمىخوانند ( كه به آن تسهيل گفته مىشود ) . همزه در حال تسهيل به حرف ديگرى تبديل نمىشود و چيزى از ويژگيهاى آن باقى نمىماند بلكه به كلى ساقط مىشود ، زيرا كه همزه يا همزه كامل است و با تطببيق دو وتر صوتى و نگهدارى هوا و رها كردن دفعى آن و سپس باز شدن دو وتر حاصل مىشود ، كه هوا به صورت ناگهانى و با صداى انفجارى خارج مىشود ، به اين صدا همزه گفته مىشود ، و يا اينكه چنين وضعى پيش نمىآيد ، يعنى دو وتر به هم تطبيق نمىكنند بلكه هوا از آنها عبور مىكند بى آنكه حالت همزه به وجود بيايد كه در اين حالت به جاى همزه يكى از حركتهاى بلند يا صدايى از حروف لين را خواهيم داشت ، و گاهى صداى خفيف غير واضحى شنيده مىشود و آن همان صدايى است كه دانشمندان علوم عربى آن را « همزه بين بين » ناميدهاند ، و گاهى همزه ساقط مىشود بى آنكه چيزى جانشين آن شود .
تعريف طبيعت صدايى كه جانشين همزه در حال سقوط آن طبق لهجه اهل تخفيف مىشود ، مربوط به نوع حركتى است كه در حرف قبل از همزه و يا در خود همزه وجود دارد و از ملاقات حركت همزه با حركت حرف قبلى گاهى حركت بلند و يا حرف لين حاصل مىشود و يا به حركت ما قبل طول داده مىشود كه باز حركت بلندى حاصل