بعيد بدانند ، زيرا تمام دلايل گواهى مىدهند بر اينكه هر چه در رسم عثمانى آمده واقعيت كتابتى است كه نگارش عربى در آن دوره داشته است .
2 . اكتفا نكردن به اين قاعده كه مىگويد اصل در كتابت مطابقت خط با تلفظ است
تكيه كردن بر اين انديشه در بررسى پديدههاى رسم ، دانشمندان پيشين را به طور عام و دانشمندان علوم عربى را به طور خاص در يك خطاى بزرگى انداخته كه به ناتوانى آنها در فهم حقيقت صورتهاى هجايى كلماتى كه علامتهاى زايد بر تلفظ در آنها وجود دارد ، منجر شده است ، و اگر هم قبول كنيم كه ريشه نگارشهاى هجايى همان مبدأ صوتى آنهاست ، بايد بدانيم كه تطور لغت بدون اينكه كتابت نيز اين تطور را پذيرا باشد مشكلاتى را ايجاد كرده كه غالبا به اين واقعيت لغوى كلمه بر مىگردد كه استعمال آن از بين رفته ولى نگارش آن به همان صورت قديمى باقى مانده است .
بنابراين ، ما در بررسى پديدههاى رسم عثمانى بر اين اساس پيش خواهيم رفت كه عوامل گوناگونى در پيدايش آن پديدهها اشتراك دارند و در فصل مقدماتى اين كتاب نيز به آن اشاره كرديم . در كنار اين مطلب بايد بگوييم كه خواندن كلمه گاهى بر اساس تلفظ آن انجام مىگيرد ولى گاهى كلمه خوانده مىشود در حالى كه در آغاز كلام قرار گرفته و يا بر آن وقف شده است و گاهى هم نوشته مىشود در حالى كه زنجيره كلامى متصل قرار گرفته است و خواهيم ديد كه اين دو حالت ، تأثير زيادى در رسم كلمات دارد و كاتب يكى از آن دو حالت را در نظر مىگيرد و تلفظ كلمات در لغت عربى در حالت وقف با حالت درج كلام تفاوت زيادى دارد .
البته معلومات كاتب و مقدار آشنايى او با روشى كه در كتابت به كار مىبرد ، در رسم كلمات مؤثر است . او هر قدر در خواندن و نوشتن به طور وسيعى تمرين و ممارست داشته باشد ، بيشتر مىتواند بر هجاى كلمات محافظت نمايد ، و عكس آن نيز درست است . وقتى كاتب تازه كار باشد و ممارست كمترى داشته باشد ، او در نوشتن كلمات مخصوصا كلماتى كه آنها را در يك متن مكتوب نخوانده است ، شنيدن يا تلفظ آن كلمات را ملاك قرار