مىگويد : در قرائت ابن مسعود چنين است : ان كانت الّا زقية واحده ولى در قرائت ما چنين است :
إِنْ كانَتْ إِلَّا صَيْحَةً واحِدَةً
و معناى هر دو يكى است و به همين منوال است لهجههاى ديگر .
« و در حديثى خلاف اين معنا آمده است كه مىگويد : قرآن بر هفت حرف نازل شده :
حلال و حرام و امر نهى و اخبار گذشتگان و اخبار آينده و ضرب مثل . ابو عبيد مىگويد : ما نمىدانيم كه وجه اين حديث چيست ، زيرا كه آن يك حديث شاذّ و بدون سند است و احاديث مسند آن را ردّ مىكند . آيا حديث عمر را نمىبينى كه در آغاز ذكر كرديم ؟ او مىگويد : هشام بن حكيم بن حزام را شنيدم كه سوره فرقان را به صورتى غير از آنچه ما مىخوانيم ، مىخواند و من آن را پيش پيامبر خوانده بودم . من او را نزد پيامبر بردم و جريان را به پيامبر خبر دادم . پيامبر به او فرمود : بخوان . او همان قرائت خودش را خواند .
پيامبر فرمود : چنين نازل شده است . سپس به من فرمود : تو نيز بخوان . و من قرائت خودم را خواندم . پيامبر فرمود : چنين نازل شده است . آنگاه فرمود : همانا اين قرآن بر هفت حرف نازل شده است ، آنچه كه براى شما ميسور است بخوانيد . همچنين حديثى از ابىّ بن كعب نقل شده كه مانند حديث عمر است . اين حديث براى شما روشن مىكند كه اختلاف فقط در لفظ است و معنا يكى است . . . و منظور از هفت حرف چيزى جز لهجهها نيست و معنا يكى است و در آن حلال و حرام و خبر و غير آن تفاوتى با يكديگر ندارد . »
سخن ابو عبيد را با اينكه طولانى بود در اينجا نقل كرديم تا تأكيدى بر صحت حديث باشد و شبهه گلدزيهر كه يا ناشى از نفهميدن روايت و يا از روى تحريف عمدى كلام ابو عبيد است از ذهنها دور شود . به زودى نظريه ابو عبيد را كه در معناى حديث به تفصيل قائل شده است ، خواهيم آورد .
ثانيا : معناى حروف هفتگانه
اين حديث طبيعت اختلافى را كه در ميان صحابه در قرائت قرآن وجود داشت روشن مىسازد . آنها اختلاف خود را پيش پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلم مىبردند و آن حضرت قرائت همه آنها را اجازه مىداد و اين مبتنى بود بر اينكه قرآن بر هفت حرف نازل شده است . البته اين روايات اشاره مىكنند به اينكه اين اختلاف ، از الفاظ تلاوت به معناى آيات تجاوز