روزهاست و روزى نحس و دراز « 1 » ، و خواسته با خواندن نماز جمعه در آن از نحسى و سنگينىاش بكاهد ، و ندانسته كه كارش تغيير سنت تغييرناپذير الهى است و جمعه سرور روزهاست و بهترين روزى كه خورشيد بر آن رخساره نموده است . « 2 »
با ديدن اين بدعت و امثالش ديگر از اينكه بگويند وى نماز جمعه را از وقتش به بعد از ظهر تأخير انداخته است « 3 » ، چندان تعجبى به ما دست نخواهد داد ، در حالى كه در شريعت اسلام هنگام نماز جمعه ، زوال است ، زوال خورشيد و نه ديگر وقت ، و نماز جمعه به جاى نماز ظهر است و وقتش درست همان وقت نماز ظهر ، و اين سنت ثابت و مسلم پيامبر بوده است .
سلمة بن اكوع مىگويد : هنگام زوال خورشيد براى نماز به گرد پيامبر جمع مىشديم و پس از فراغت ، به دنبال سايه مىگشتيم . « 4 »
همو مىگويد : ما در حالى با پيامبر نماز جمعه مىخوانديم كه ديوار سايهاى نداشت كه زيرش بنشينند . « 5 »
از جابر بن عبد اللّه انصارى مىپرسند : پيامبر خدا نماز جمعه را چه وقت مىخواند ؟
جواب مىدهد : نماز مىخواند ، بعد مىرفتيم شترانمان را به هنگام زوال خورشيد به حال آسايش درآوريم . « 6 »
انس بن مالك مىگويد : پيامبر خدا نماز جمعه را به هنگام گردش آفتاب مىخواند . « 7 »
زبير بن عوام مىگويد : نماز جمعه را با رسول خدا مىخوانديم ، آنگاه به سايه مىرفتيم و در آن حال بيش از يك يا دو قدم نبود ، يا چنان كه ابو معاويه روايت كرده ، آنگاه
هامش
( 1 ) . ر ك : ثمار القلوب 521 ، 522 .
( 2 ) . اين روايت را حاكم و ترمذى و نسائى و ابو داود ثبت كردهاند .
( 3 ) . ر ك : فتح البارى : 2 / 309 ؛ نيل الاوطار : 3 / 319 ، 320 .
( 4 ) . صحيح مسلم : 3 / 9 ؛ سنن بيهقى : 3 / 190 ؛ نصب الراية : 2 / 195 .
( 5 ) . صحيح مسلم : 30 / 9 ؛ سنن بيهقى : 3 / 191 .
( 6 ) . مسند احمد ، سنن نسائى ؛ صحيح مسلم : 3 / 8 ، 9 ؛ سنن بيهقى : 3 / 190 ؛ المحلى : 50 / 44 .
( 7 ) . صحيح البخارى ، مسند احمد ؛ سنن ابى داود ؛ سنن نسائى ؛ سنن بيهقى : 3 / 190 ؛ نصب الراية : 2 / 195 .