گذشت مىنمايم .
سيد احمد زينى دحلان مىنويسد : گفتهاند اين بيت ساختگى است كه در ميان گفتار ابو طالب گنجاندهاند و سخن خود او نيست .
چنان گير كه اين بيت هم براستى از سرودههاى ابو طالب باشد ، ولى تازه بيشترين چيزى را كه مىرسانند ننگ و دشنامى است كه ابو طالب از آن پرهيز داشته و مىترسيده با دچار شدن به آن از پايگاهى كه نزد قريش داشته سرنگون شود و ديگر نتواند به يارى پيامبر برانگيخته صلّى اللّه عليه و آله برخيزد ، آرى اين بيم مانع از آن شده كه بتواند آشكارا خود را در رديف پيروان اين كيش درآورد و به آنچه پيامبر درستكار آورده است علنا بگرود چنان كه همين سخن را به روشنى مىگويد : « . . . در آن هنگام البتّه مىديدى كه من آشكارا در راه دين گذشت مىنمايم » . يعنى پيروى خود از آن آشكار مىنمايم ولى اين نمىرساند كه خواسته بگويد تازه آن موقع من ايمان مىآرم و كارهاى بايستهء آن را - از يارى و پشتيبانى - انجام مىدهم و اگر مقصودش از اين بيت آن بود كه من اكنون به هيچ روى در برابر دين سر فرود نياوردهام اين سخن او با آنچه در سرودههاى نخست گفته تناقضى آشكار مىداشت زيرا در آنجا به روشنى مىگويد : كيش محمّد صلّى اللّه عليه و آله از بهترين كيشهاى آفريدگان است و او صلّى اللّه عليه و آله در دعوت خود راستگو و در راهبردهاى پيروان خويش درستكار است .
و هم از سرودههاى اوست در هنگامى كه بر قريش خشم گرفت ( براى دشنام و شكنجهاى كه ايشان بر عثمان بن مظعون روا داشته بودند ) :
- آيا از يادآورى روزگارى نادرستكار بود كه اندوهگين شدى و همچون غمناكان به گريه نشستى ؟
- يا از يادآورى گروههايى بىخرد كه بر هركس مردم را بهسوى دين بخواند بيداد روا مىدارند ؟
- آيا نمىبينيد خدا گروه شما را خوار سازد كه ما براى عثمان بن مظعون بهخشم آمدهايم ؟
الغدير ( فارسى ) — صفحة 483
مساهمون: الشيخ عبد الحسين الأميني (العلامة الأميني)
ص٤٨٣