نزد او آمد ، از متعه استفتا كرد . او را اجازه داد . پس ابن ابى عمره انصارى به او گفت : آرام ، گفت : چيست ، به خدا قسم كه من متعه كردم در زمان امام المتقين « 1 » .
11 - عمرو بن حريث ، حديثش گذشت و در آنچه طبرى از سعيد بن مسيّب نقل كرده است : ابن حريث و ابن فلان هردو متعه كردند در زمان ابو بكر و عمر و براى آنها از زن متعه فرزند به دنيا آمد . « 2 »
12 - ابىّ بن كعب ، قرائت : فما استمتعتم به منهن الى اجل از او مىآيد .
13 - ربيعة بن اميّة ، حديث او گذشت .
14 - سمير - شايد او سمرة بن جندب باشد - در الاصابه گويد : ما در زمان رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله متعه مىكرديم . « 3 »
15 - سعيد بن جير ؛ ابن حزم او را از كسانى كه ثابت در جواز متعه بوده شمرده و قرائت او مىآيد .
16 - طاوس يمانى ؛ ابن حزم او را از ثابتان بر جواز متعه محسوب داشته است .
17 - عطاء ابو محمّد مدنى ؛ ابن حزم او را از ثابتان جواز متعه محسوب داشته است .
18 - سدى ؛ چنانچه در تفسيرش موجود است و قرائتش مىآيد .
19 - مجاهد ؛ قول او در آيه متعه مىآيد و قول نسخ در نزد او اعتبار نداشت .
20 - زفر بن اوس مدنى ؛ چنانچه در بحر الرائق ابن نجيم ياد شده است . « 4 »
ابن حزم در المحلّى بعد از شمردن اصحابى كه ثابت بر جواز متعه بودند گويد : و روايت كرده آن را جابر از تمام صحابه در زمان رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و ابو بكر و عمر تا اواخر خلافت عمر ، سپس گويد : و از تابعين طاوس و سعيد بن جبير و عطا و ساير فقهاى كه بر جواز آن ثابت بودهاند .
و ابو عمر صاحب الاستياب گويد : اصحاب ابن عبّاس از اهل مكّه و يمن تمامشان
هامش
( 1 ) . صحيح ، مسلم : 1 / 296 ؛ سنن ، بيهقى : 7 / 205 .
( 2 ) . كنز العمال : 8 / 293 .
( 3 ) . الاصابة : 3 / 80 .
( 4 ) . بحر الرائق : 3 / 115 .