آنان مورد توجه و عنايت خدايند و اين مطلب مشهور است و همواره علما و بزرگان از شرق و غرب به زيارت قبور آنان تبرك مىجستند و بركت آن را از لحاظ ظاهرى و معنوى مىيافتند .
شيخ ابو عبد اللّه بن نعمان ، خدايش رحمت كناد ، در كتابش موسوم به سفينة النجاة لاهل الالتجاء فى كرامات الشيخ ابى النجاء ضمن گفتارش در اينباره ، چنين گفته است :
براى صاحبان بصيرت و اعتبار به ثبوت رسيده كه زيارت قبور شايستگان بهخاطر تبرك و عبرت گرفتن محبوب است ، زيرا بركت شايستگان همانطور كه در زمان حياتشان جارى بوده ، بعد از وفاتشان نيز جارى است ، و دعا پيش قبور شايستگان و شفاعت خواستن به وسيلهء آنها پيش ائمهء دين و علماى شرع مبين ، همواره مورد عمل بوده است .
بر اين سخن كه « هركس حاجتى دارد ، نزد قبور آنان برود و به آنها توسل جويد » ، اعتراض نشود كه مخالف با گفتهء رسول خداست ، آنجا كه فرمود : مسافرت نشود ، مگر براى سه مسجد : مسجد الحرام ، مسجد النبى و مسجد الاقصى ، چنان كه امام جليل ابو حامد غزالى در باب آداب سفر از كتاب احياء العلوم ضمن مباحثى آن را پاسخ گفته است و اينك نص گفتار او : قسم دوم اين است كه مسافرت كند به خاطر عبادت يا براى جهاد و يا حج ، تا اينكه مىگويد : و در زمرهء آنهاست زيارت قبور انبيا و قبور صحابه و تابعين و ساير علما و اوليا . البته ، هركس كه در زمان حياتش به ديدنش تبرك جسته مىشد ، بعد از مرگش نيز به زيارتش تبرك جسته مىشود و مسافرتكردن به سوى آنها براى همين مقصود جايز است و فرمودهء رسول خدا : « مسافرت جز براى سه مسجد :
مسجد الحرام ، مسجد النبى و مسجد الاقصى نبايد صورت بگيرد » ، با اينها كه گفته شد ، مخالف نيست و آنها را غير جايز نمىشمارد ، زيرا اين حديث مربوط به نامطلوب بودن مسافرت به سوى مساجد ديگر است كه با هم يكسانند ، نه زيارت قبور انبيا و اوليا و علما ؛ اينها اگر چه در اصل فضيلت با هم يكسانند ، اما به حسب اختلاف درجاتشان در نزد خدا ، تفاوت عظيمى با يكديگر دارند و خدا داناتر است . « 1 »
هامش
( 1 ) . المدخل : 1 / 254 .