ابن عبّاس در حديثى از پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله نقل كرده است كه فرمود : اگر مردى بين ركن و مقام به نماز و صيام بايستد ، پس از آن خدا را ملاقات كند و دشمن اهل بيت باشد ، داخل دوزخ خواهد شد . « 1 »
و طبرانى در الاوسط از طريق ابى ليلى از قول امام سبط شهيد عليه السّلام از جدش رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله آورده است كه فرمود : مودت ما اهل بيت را ، رها مكنيد ، چه هركس خداى عزّ و جلّ را ملاقات كند و دوستمان دارد به شفاعت ما به بهشت مىرود و سوگند به آنكه جان من در دست اوست كه عمل بنده برايش سودى نخواهد داشت ، مگر آنكه عارف به حق ما باشد . « 2 »
حافظ سمّان در امالى خود به اسنادش از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله آورده است كه فرمود : اگر بندهاى هفت هزار سال كه عمر دنيا است خدا را عبادت كند ، سپس در حالى به سوى خداى عز و جل رود كه دشمن على و منكر حق و شكنندهء پيمان ولايت وى باشد ، خداوند خير به او نرساند و محرومش گرداند .
قرشى اين روايت را آورده « 3 » و خوارزمى از پيغمبر روايت كرده است كه به على فرمود : اى على ! اگر بندهاى به مدتى كه نوح در ميان قوم خويش ماند ، خدا را پرستش كند و به اندازهء كوه احد طلا داشته باشد و آن را در راه خدا ببخشد ، و عمرش آنقدر دراز شود كه هزار سال پياده به حج رود ، سپس در ميان مروه و صفا مظلوم كشته شود ، و ترا ، اى على دوست نداشته باشد ، بوى بهشت نشنود و داخل آن نگردد . « 4 »
و از امّ سلمه است كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله فرمود : اى ام سلمه ! آيا وى را مىشناسى ؟
گفتم : آرى ، اين على ابن ابى طالب است . فرمود : خوى او با خوى من و خون او با خون من يكسان است و او گنجينهء دانش من است ، بشنو و گواه باش كه اگر بندهاى از بندگان ،
هامش
( 1 ) . المستدرك ، حاكم : 3 / 149 ؛ ذهبى در تلخيص آن را صحيح دانسته است .
( 2 ) . مجمع ، هيثمى 9 / 172 ؛ الصواعق ، ابن حجر ؛ اعجب ما رأيت ، محمّد سليمان محفوظ : 1 / 8 ؛ الشرف المؤبّد ، نبهانى 96 ؛ رشفة الصادى ، حضرمى 43 .
( 3 ) . شمس الاخبار 40 .
( 4 ) . المناقب 39 .