هزار سال خدا را در بين ركن و مقام عبادت كند ، آنگاه با كينهء على و عترتم به ملاقات خداى عزّ و جلّ رود ، خداى تعالى در روز رستاخيز او را به رو در آتش دوزخ اندازد .
حافظ گنجى به اسناد خود اين حديث را از طريق حافظ ابى فضل سلامى آورده و سپس گفته است : اين حديثى است كه سند آن در نزد اهل نقل مشهور است و ابن عساكر در تاريخ خود اين حديث مسند از جابر بن عبد اللّه را آورده است كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله فرمود : يا على ؟ اگر امت من آنقدر روزه بگيرد تا گوژپشت شود و آنقدر نماز بخواند تا چون زه كمان لاغر شود ، و ترا دشمن دارد ، خداوند به آتشش دراندازد . « 1 »
و مانند اين اخبار در ولاء امير مؤمنان و خاندان ايشان آنقدر بسيار است كه ما را مجال ذكر آن نيست .
سخن عبدى :
و لا يتمّ لامرء صلاته * الّا بذكراهم . . . .
در اين بيت اشاره كرده است به اينكه ، ما به درود فرستادن بر آل پيغمبر در نماز مأموريم و در اين مقام اخبار فراوان و سخنان بسيارى در لابلاى كتب فقه و تفسير و حديث توان يافت : ابن حجر در الصواعق آيه شريفهء :
إِنَّ اللَّهَ وَ مَلائِكَتَهُ يُصَلُّونَ عَلَى النَّبِيِّ يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا صَلُّوا عَلَيْهِ وَ سَلِّمُوا تَسْلِيماً
را ياد كرده و چند خبر صحيح را كه دربارهء آن وارد شده است روايت نموده و آورده است « 2 » كه : چون از پيغمبر درباره چگونگى درود و سلام بر حضرتش پرسيدند ، وى درود بر آل را قرين صلوات بر خود فرمود ، سپس گفته است : و اين دليلى ظاهر است بر اينكه مراد از اين آيه ، صلوات بر خاندان و بقيهء آل پيغمبر نيز هست چه اگر نبود . پس از نزول آيه ، از پيغمبر دربارهء درود بر آل سؤال نمىكردند و پاسخ ياد شده را نمىشنيدند و جواب نيز دلالت دارد بر آنكه درود بر آل ، مأمور به است ، و خاندان پيغمبر در اين امر قائم مقام پيغمبرند ، زيرا مقصود از صلوات بر
هامش
( 1 ) . الكفاية ، گنجى 179 ؛ المناقب ، ابن مغازلى ؛ به نقل از شمس الاخبار ، قرشى 33 ؛ شيخ الاسلام حمويى نيز در باب اول الفرائد اين حديث را روايت كردهاند .
( 2 ) . الصواعق ، ابن حجر 87 .