ضميمهء 5 : مراحل عرفان
عرفان به معناى شناخت و شناسايى و در اصلاح طريقه و روش خاصى براى دستيابى به « حقيقت » است كه بر شهود ، اشراق ، جذبه و سلوك ، وصول و اتحاد با حقيقت تكيه دارد و نيل به اين حقيقت از راه تهذيب نفس و تطهير دل و تزكيه درون و رهايى از « تعلق » بلكه « تعين » ممكن خواهد بود .
عرفان دانشى است كه موضوع آن « وجود لا به شرط مقسمى » يا وحدت شخصى وجود است و طريقه انقطاع از ماسواى الهى و تبتل از غير خدا و گذر از اعتباريات را جهت اتصال به ذات الهى و قرب وجودى و توسعه در هستى يافته و رنگ و رايحه الهى يابد . « 1 »
به بيان ديگر عرفان از حق و اسماء و اوصاف الهى و نحوه سلوك تا شهود را نشان رفته و تكيهگاه آن « علم حضورى » و « دانش شهودى » و « بينش ذوقى » با روش اشراقى و تهذيبى يا متد سلوكى است و قرارگاه اصلى و مركزى آن در عرفان اسلامى همانا قرآن كريم و سنت و سيره معصومان عليهم السّلام مىباشد . پس از دو عنصر زيربنايى :
الف . شناختن شهودى
ب . شدن شهودى
تشكيل و تكوين يافته كه مىتوان آن را به سلوك معرفتى - باطنى و سلوك معنوى
هامش
( 1 ) . ر . ك : دانشنامه امام على عليه السّلام ، ج 4 ، صص 21 - 18 ؛ لغتنامه دهخدا ، ج 10 ، ص 15818 ، واژه عرفان .