امروز » اشعار و بلكه ظهور روشنى است در اينكه هشت نفر بودن حاملان مخصوص آن روز است .
و در تفسير قمى آمده كه امام ( ع ) در حديثى ديگر فرمود : عرش را هشت نفر حمل مىكنند ، چهار نفر از اولين و چهار نفر از آخرين ، اما چهار نفر اولين عبارتند از نوح و ابراهيم و موسى و عيسى ( ع ) ، و اما چهار نفر آخرين عبارتند از محمد و على و حسن و حسين ( ع ) « 1 » .
مؤلف : در روايات بسيارى آمده كه هشت نفر مخصوص روز قيامت است ، و در بعضى آمده كه حاملين عرش خدا - با در نظر گرفتن اينكه عرش خدا همان علم او است - چهار نفر از ما هستند و چهار نفر از هر كس كه خدا بخواهد .
و در تفسير عياشى از ابى بصير از امام صادق ( ع ) روايت آمده كه فرمود :
چون روز قيامت بشود هر دسته از مردم به نام امامشان خوانده مىشوند ، امامى كه در عصر آن امام مردهاند ، اگر نام امام خود را بدانند و او را به امامت شناخته باشند نامه عملشان به دست راستشان داده مىشود ، براى اينكه خداى تعالى فرموده : « يَوْمَ نَدْعُوا كُلَّ أُناسٍ بِإِمامِهِمْ فَمَنْ أُوتِيَ كِتابَه بِيَمِينِه فَأُولئِكَ يَقْرَؤُنَ كِتابَهُمْ » « 2 » و كلمه « يمين » به معناى معرفت و اثبات امام است ، چون كتاب او همان امام او است ، كه مىخواند - تا آنجا كه امام فرمود - و كسى كه امام خود را نشناسد ، از اصحاب شمال است ، همان كسانى كه خداى تعالى در باره شان فرموده : « وَأَصْحابُ الشِّمالِ ما أَصْحابُ الشِّمالِ فِي سَمُومٍ وَحَمِيمٍ وَظِلٍّ مِنْ يَحْمُومٍ . . . » « 3 » .
مؤلف : و در برخى از روايات ، آيه * ( « فَأَمَّا مَنْ أُوتِيَ كِتابَه بِيَمِينِه . . . » ) * بر على ( ع ) تطبيق شده ، و در بعضى بر آن جناب و بر شيعيانش ، و همچنين آيه * ( « وَأَمَّا مَنْ أُوتِيَ كِتابَه بِشِمالِه . . . » ) * بر دشمنان آن جناب تطبيق شده ، كه همه اين روايات از باب تطبيق كلى بر مصداق است ، نه از باب تفسير .
و در الدر المنثور است كه : حاكم ( وى حديث را صحيح دانسته ) از ابى سعيد خدرى از رسول خدا ( ص ) روايت كرده كه فرمود : اگر يك دلو از غسلين به روى دنيا بريزند ، تمام اهل دنيا را مىگنداند « 4 » .
هامش
( 1 ) تفسير قمى ، ج 2 ، ص 384 .
( 2 ) روزى كه هر دسته از مردم را به نام امامشان صدا مىزنيم ، پس كسانى كه نامه عملشان به دست راستشان داده شد چنين كسانى نامه خود را مىخوانند . سوره اسراء ، آيه 71 .
( 3 ) تفسير عياشى ، ج 2 ، ص 302 ، ح 115 .
( 4 ) الدر المنثور ، ج 6 ، ص 263 .