حجتى است بر اينكه قرآن منزه از تقول و افترا است .
* ( « وَإِنَّا لَنَعْلَمُ أَنَّ مِنْكُمْ مُكَذِّبِينَ وَإِنَّه لَحَسْرَةٌ عَلَى الْكافِرِينَ » ) * يعنى ما مىدانيم كه بعضى از شما تكذيبگرند ، و همين تكذيبشان حسرتى خواهد بود براى آنان ، كه اين حسرت را در روزى كه محشور مىشوند احساس خواهند كرد .
* ( « وَإِنَّه لَحَقُّ الْيَقِينِ فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ » ) * در آخر سوره واقعه نظير اين دو آيه گذشت ، و در باره اش سخن گفته شد ، و اين دو سوره يعنى واقعه و حاقه هر دو يك غرض را دنبال مىكنند ، و آن بيان اوصاف روز قيامت است ، سياق هر دو و آخر آنها نيز يكى است ، و آيه مورد بحث سوگندى است بر حقانيت قرآن ، كه از روز قيامت خبر مىدهد ، و اين دو سوره هر دو با اين نكته ختم مىشوند كه قرآن و آنچه خبر داده كه در قيامت واقع مىشود حق اليقين است ، و آن گاه رسول گرامى خود را دستور مىدهد به اينكه اسم پروردگار عظيم خود را تسبيح گويد ، يعنى منزه بدارد از اينكه عالم را به باطل بيافريند ، و براى آن هدفى به نام معاد قرار ندهد ، و از اينكه معارف حقى را كه قرآن در امر مبدأ و معاد بيان مىكند باطل سازد .
تفسير الميزان ( فارسي ) — صفحة 677
مساهمون: السيد محمدحسين الطباطبائي
ص٦٧٧