تمام عمر با هيچ منافقى نجنگيده ، ناگزير بايد كلمه « جاهد » را به همان معنايى كه كرديم بگيريم .
بعضى « 1 » از مفسرين گفتهاند : منظور از جهاد ، سختگيرى با آنان در اقامه حدود است ، چون بيشتر كسانى كه در عهد رسول خدا ( ص ) حد مىخوردند ، همين منافقين بودند . ولى خواننده عزيز خودش به نادرستى اين سخن واقف است .
بحث روايتى
قمى در تفسير خود به سندى كه به ابن السيار دارد ، از او از امام صادق ( ع ) روايت كرده كه در تفسير آيه * ( « يا أَيُّهَا النَّبِيُّ لِمَ تُحَرِّمُ ما أَحَلَّ اللَّه لَكَ تَبْتَغِي مَرْضاتَ أَزْواجِكَ » ) * فرموده است : عايشه و حفصه روزى كه رسول خدا ( ص ) در خانه ماريه قبطيه بودند به گوش نشستند ، و بعدا به آن جناب اعتراض كردند كه چرا به خانه ماريه رفتى ، حضرت سوگند خورد كه و اللَّه ديگر نزديك او نمىشوم ، خداى تعالى در اين آيه آن جناب را عتاب كرد كه چرا حلال خدا را بر خود حرام كردى ، كفاره قسم را بده ، و هم چنان به همسرت سر بزن « 2 » .
و در كافى به سند خود از زراره از امام باقر ( ع ) روايت كرده كه گفت : من از آن جناب از مردى پرسيدم كه به همسرش گفته : تو بر من حرامى ، حضرت فرمود : اگر من حاكم مبسوط اليد بودم توى سرش مىزدم و مىگفتم خدا او را بر تو حلال كرده ، به چه اجازه اى بر خود حرامش مىكنى ؟ بله اين مرد سخنى كه گفته هيچ اثرى ندارد ، و زنش هم چنان زن او است ، تنها دروغى به زبان خود رانده ، و به حلال خدا گفته كه تو بر من حرامى ، و گرنه با اين كلام نه طلاقى واقع شده و نه كفاره اى لازم مىشود .
عرضه داشتم : پس آيه شريفه * ( « يا أَيُّهَا النَّبِيُّ لِمَ تُحَرِّمُ ما أَحَلَّ اللَّه لَكَ » ) * ، چه مىگويد ؟
اين آيه كفاره را واجب كرده است ؟ فرمود : رسول خدا ( ص ) ماريه را در عين اينكه همسرش بود بر خود حرام كرد ، و سوگند خورد كه به او نزديك نشود ، و كفاره اى كه بر آن جناب واجب شد كفاره سوگند بود ، نه كفاره تحريم « 3 » .
هامش
( 1 ) مجمع البيان ، ج 10 ، ص 319 .
( 2 ) تفسير قمى ، ج 2 ، ص 375 .
( 3 ) كافى ، ج 6 ، ص 134 ، ح 1 .