وقتى اين آيه را خواند كه * ( « وَلِمَنْ خافَ مَقامَ رَبِّه جَنَّتانِ » ) * من عرضه داشتم : يا رسول اللَّه هر چند زنا كرده باشد و مرتكب سرقت شده باشد ؟ رسول خدا ( ص ) بار ديگر خواند : * ( « وَلِمَنْ خافَ مَقامَ رَبِّه جَنَّتانِ » ) * من نيز براى بار دوم پرسيدم : هر چند زنا و سرقت كرده باشد ؟ بار سوم خواندند : * ( « وَلِمَنْ خافَ مَقامَ رَبِّه جَنَّتانِ » ) * ، من نيز پرسيدم : هر چند زنا و سرقت كرده باشد ؟ فرمود : بله ، هر چند بينى ابى الدرداء به خاك ماليده شود ، ( و او مخالف باشد ) « 1 » .
مؤلف : اين روايت خالى از اشكال نيست ، براى اينكه در سابق خائف از مقام رب را معرفى كرديم ، و كسى كه چنين باشد چگونه مرتكب اين گونه گناهان مهلك مىشود ، علاوه بر اين ، از خود همين ابى الدرداء روايتى نقل شده كه خط بطلان بر اين حديث مىكشد ، و آن روايت را الدر المنثور چنين آورده : ابن جرير ، ابن منذر ، از يسار مولاى آل معاويه از ابى الدرداء روايت كردهاند كه در تفسير آيه * ( « وَلِمَنْ خافَ مَقامَ رَبِّه جَنَّتانِ » ) * گفت : وقتى اين آيه خوانده شد شخصى از ابى الدرداء پرسيد : هر چند زنا و سرقت كرده باشد ؟ در پاسخ گفت :
كسى كه از مقام پروردگار خود پروا دارد ، هرگز زناكار و سارق نبوده است « 2 » .
و در تفسير قمى در ذيل جمله * ( « قاصِراتُ الطَّرْفِ » ) * از امام نقل كرده كه فرمود : حور العين آن قدر نورش روشن است كه چشم را مىزند ، و نمىشود به دو خيره شد « 3 » .
و در الدر المنثور است كه ابن مردويه از جعفر بن محمد از پدرش از جدش از رسول خدا ( ص ) روايت كرده كه در معناى جمله * ( « قاصِراتُ الطَّرْفِ » ) * فرموده :
يعنى جز به همسران خود نظر نمىافكنند « 4 » .
و در مجمع البيان در ذيل آيه * ( « كَأَنَّهُنَّ الْياقُوتُ وَالْمَرْجانُ » ) * مىگويد : در حديث آمده كه زنان بهشتى آن قدر لطيفند كه مغز استخوان ساقشان ديده مىشود ، هر چند كه هفتاد جامه از حرير پوشيده باشند « 5 » .
مؤلف : اين معنا در عده اى از روايات وارد شده .
و در تفسير عياشى به سند خود از على بن سالم روايت كرده كه گفت : من از امام صادق ( ع ) شنيدم مىفرمود : « آيه اى در كتاب خداست كه اين مطلب را مسجل
هامش
( 1 و 2 ) الدر المنثور ، ج 6 ، ص 146 .
( 3 ) تفسير قمى ، ج 2 ، ص 346 .
( 4 ) الدر المنثور ، ج 6 ، ص 147 .
( 5 ) مجمع البيان ، ج 9 ، ص 208 .