در آب داغ و سپس در آتش افروخته گردند ( 72 ) .
و آن گاه به ايشان گفته شود كجا است آن چيزهايى كه شريك خدايش مىپنداشتيد ( 73 ) .
و به جاى خدايش مىپرستيديد مىگويند هر چه نظر مىكنيم آنها را نمىبينيم بلكه اصلا ما در دنيا چيزى نمىپرستيديم ، آرى خداوند اين طور كفار را گمراه مىكند ( 74 ) .
اين قهر و عذاب بدان سبب است كه در دنيا از پى تفريح ( و هوسرانى ) باطل بوديد و دائم به نشاط و شهوتپرستى سرگرم شديد ( 75 ) .
حال به درون دوزخ شويد در حالى كه بيرون شدن برايتان نيست پس چه بد است منزلگاه متكبران ( 76 ) .
پس تو اى پيامبر ! صبر كن كه وعده خدا حق است پس چه اينكه در حيات تو پاره اى از عذابهايمان را كه وعده دادهايم به ايشان بچشانيم و چه اينكه قبل از نشان دادن تو را قبض روح كنيم در هر حال همه آنان به سوى ما برخواهند گشت ( 77 ) .
مگر نه اين بود كه قبل از تو رسولانى از جنس خود اين مردم به سويشان گسيل داشتيم رسولانى كه داستانهاى بعضى از آنان را برايت حكايت كرديم و بعضى ديگر را حكايت نكرديم ؟ هيچ رسولى چنين حقى نداشته كه از پيش خود آيتى بياورد هر آيتى مىآوردند به اذن خدا بوده و چون حكم حق و حتمى خدا فرا رسد كافران مبطل زيانكار شوند ( 78 ) .
بيان آيات
در اين آيات براى بار پنجم به مساله آنهايى كه در آيات خدا مجادله مىكنند برگشت شده و متعرض سرانجام كار آنان مىشود . البته ما كار آنان را با بيان مال كار مجادله كنندگانى كه در امتهاى گذشته بودند بيان مىكنند و مىفرمايد : خداى تعالى سرانجام ، دين خود را حفظ و يارى نمود . و اين معنا را در اول سوره بطور اجمال ، و سپس با آوردن مساله دعوت موسى ( ع ) و داستانهايى از آن جناب و نصرتى كه خدا از خصوص او كرد ، بيان فرمود . و آن گاه همين معنا را در ضمن امر به پيامبر اسلام به صبر و وعده اش به نصرت بيان كرد .
و در اين آيات براى آخرين بار بر آنان جمله مىكند ، و مال امرشان را و اينكه كارشان به كجا مىانجامد ، خاطرنشان مىسازد و مىفرمايد كه مال امرشان عذاب جاودان است . آن گاه به رسول خدا ( ص ) امر مىفرمايد كه صبر كند ، و وعده اش
تفسير الميزان ( فارسي ) — صفحة 529
مساهمون: السيد محمدحسين الطباطبائي
ص٥٢٩