ناشايست و نقشه هاى سفيهانه زد تا شايد حق را از بين ببرد .
و به همين مناسبت آيه شريفه با جمله « * ( وَما كَيْدُ فِرْعَوْنَ إِلَّا فِي تَبابٍ ) * » ختم شد ، يعنى كيد فرعون جز به سوى هلاكت و بىنتيجگى ره نمىبرد .
* ( « وَقالَ الَّذِي آمَنَ يا قَوْمِ اتَّبِعُونِ أَهْدِكُمْ سَبِيلَ الرَّشادِ » ) * مؤمن آل فرعون بار ديگر قوم خود را مخاطب قرار داده و ايشان را به پيروى خود دعوت مىكند كه اگر پيرويش كنند هدايتشان خواهد كرد ، چون پيروى او پيروى موسى است . و « سبيل رشاد » عبارت است از راهى كه سلوك آن آدمى را به حق مىرساند ، و به سعادت دست مىيابد . و كلمه « هدايت » در اينجا به معناى نشان دادن راه است . و جمله * ( « أَهْدِكُمْ سَبِيلَ الرَّشادِ » ) * ، طعن بر فرعون است كه طريقه خود را « ارشاد » مىخواند و مىگفت : « * ( وَما أَهْدِيكُمْ إِلَّا سَبِيلَ الرَّشادِ ) * » . و بقيه الفاظ آيه روشن است .
* ( « يا قَوْمِ إِنَّما هذِه الْحَياةُ الدُّنْيا مَتاعٌ وَإِنَّ الآخِرَةَ هِيَ دارُ الْقَرارِ » ) * اين مهمترين سندى است كه مؤمن آل فرعون سلوك سبيل رشاد و تدين به دين حق را به آن مستند نموده ، كه در هيچ حالى آدمى از آن بىنياز نيست و آن عبارت است از اين عقيده كه آدمى بعد از زندگى ناپايدار دنيا زندگى ابدى و جاودانى دارد كه عبارت است از زندگى آخرت ، و اين زندگى دنيا در آخرت متاعى است ، و در حقيقت مقدمه اى است براى آن ، و به همين جهت در بيان معناى سبيل رشاد اول اين معنا را خاطرنشان ساخت و بعدا به ذكر عمل زشت و صالح پرداخت .
* ( « مَنْ عَمِلَ سَيِّئَةً فَلا يُجْزى إِلَّا مِثْلَها . . . » ) *
يعنى آنچه در آخرت به آدمى مىرسد و با آن زندگى مىكند ، نظير همان اعمالى است كه در زندگى دنيا مىكند ، دنيايى كه در آخرت متاعى است ، آرى دنيا جاى عمل است و آخرت محل جزا .
كسى كه در دنيا عمل زشت انجام دهد ، عملى كه داراى صفتى زشت باشد ، در آخرت جزا داده نمىشود ، مگر مثل آن عمل ، يعنى جزايى كه او را بد حال و گرفتار كند . و كسى كه عمل صالحى انجام دهد ، چه مرد باشد و چه زن ، بدون هيچ فرقى بين آن دو ، البته به شرطى كه ايمان هم داشته باشد ، چنين كسانى در آخرت داخل بهشت گشته و در آن رزقى بىحساب خواهند داشت .
در اين آيه اشاره اى هم به يكسان بودن زن و مرد در قبولى عمل كرده . و اگر عمل صالح را در تاثيرش مقيد به ايمان كرد ، براى اين است كه عمل هر چه هم صالح باشد ، بدون