اعراف كه فرموده : « قُلْ إِنَّما حَرَّمَ رَبِّيَ الْفَواحِشَ ما ظَهَرَ مِنْها وَما بَطَنَ وَالإِثْمَ وَالْبَغْيَ » « 1 » حرام است و با در نظر داشتن اين كه سوره اعراف از سوره هاى قديمى قرآن است كه در مكه نازل شده محال است كه رسول خدا ( ص ) به ابى بكر اشاره كرده باشد كه با مشركين قمار و شرطبندى كند .
و به فرض هم كه حرمت قمار در اواخر عمر رسول خدا ( ص ) نازل شده باشد ، اشكال ديگرى كه بر اين روايات وارد است ، اين كلام رسول خدا ( ص ) است كه به ابى بكر فرموده باشد : اين حرام است ، ببر و صدقه بده ، چون اين حرف را با هيچ يك از موازين فقهى نمىشود تصحيح كرد ، مگر چيزى كه مال مردم و حرام است مىشود صدقه داد ؟ آن گاه براى رفع اين اشكال دست و پاى زيادى زدهاند ، ولى هر چه بيشتر دست و پا كردهاند اشكال بزرگتر شده است ، اشكال ديگرى كه به روايت وارد است اين است كه : فارسيان را بتپرست دانست در حالى كه فارسيان هر چند مشرك بودند اما بت براى خود درست نكرده بودند .
و در تفسير قمى در ذيل آيه * ( « يَعْلَمُونَ ظاهِراً مِنَ الْحَياةِ الدُّنْيا وَهُمْ عَنِ الآخِرَةِ هُمْ غافِلُونَ » ) * گفته : يعنى دنياى حاضر را مىبينند ، و در باره آخرت ، خود را به غفلت مىزنند « 2 » .
و در خصال آمده كه از امام صادق از معناى آيه * ( « أوَ لَمْ يَسِيرُوا فِي الأَرْضِ » ) * پرسيدند ، فرمود : يعنى آيا در قرآن نظر نمىكنند « 3 » .
و در تفسير قمى در ذيل جمله : * ( « وَيَوْمَ تَقُومُ السَّاعَةُ يَوْمَئِذٍ يَتَفَرَّقُونَ » ) * گفته : يعنى به سوى جهنم و بهشت « 4 » .
هامش
( 1 ) بگو جز اين نيست كه پروردگارم همه فاحشه ها را چه ظاهرى باشد و چه پنهانى ، و نيز اثم و ستم را حرام كرده است . سوره اعراف ، آيه 33 .
( 2 ) تفسير قمى ، ج 2 ، ص 153 .
( 3 ) خصال ، ج 2 ، ص 455 ، حديث 102 ( ط علميه اسلاميه ) .
( 4 ) تفسير قمى ، ج 2 ، ص 153 .