البته در اين معنا روايات ديگرى هست كه تا حدى با هم اختلاف دارند ، مثلا در بعضى آمده كه اين شرطبندى و قمار بين ابى بكر و ابى بن خلف بوده ، و در بعضى ديگر آمده كه در حقيقت بين همه مسلمين و همه مشركين بوده ، چيزى كه هست ابو بكر از طرف مسلمانان ، و ابى از طرف مشركين شرط بستهاند ، و در بعضى ديگر آمده كه اصلا بين دو طرف بوده ، نه شخص ابى بكر و ابى ، و در بعضى ديگر مانند روايتى كه ما نقل كرديم آمده كه بين شخص ابى بكر و همه مشركين بوده .
و همچنين در باره مدت شرطبندى در بعضى سه سال ، و در بعضى پنج سال ، و در بعضى شش سال ، و در بعضى هفت سال آمده .
و نيز در بعضى از آنها آمده كه مدت مقرر هفت سال بود ، و در مكه به سرآمد ، و ابو بكر به دستور رسول خدا ( ص ) دو سال آن را تمديد كرد ، تا آنكه روميان غلبه كردند ، و در بعضى ديگر مخالف اين آمده .
و نيز در بعضى آمده كه مدت دوم نيز در مكه منقضى شد ، و در بعضى ديگر آمده كه بعد از هجرت به سرآمد ، و غلبه روم در روز جنگ بدر اتفاق افتاد ، و در بعضى ديگر آمده كه در روز حديبيه واقع شد .
باز در بعضى از آن روايات آمده كه ابو بكر وقتى بر سر غلبه روم با مشركين قمار زد ، شرطى از ايشان گرفت ، و آن عبارت بود از صد شتر چاق و فربه ، و آن را نزد رسول خدا ( ص ) آورد ، حضرت فرمود اين حلال نيست ، صدقه اش بده .
آنچه همه روايات در آن اتفاق دارند اين است كه : ابو بكر با مشركين شرط بسته ، و شرط را برد ، و اين شرطبندى و قمار به اشاره رسول خدا ( ص ) بوده ، بعد توجيه كردهاند به اينكه اين جريان قبل از نزول حرمت قمار بوده ، چون قمار با شراب در يك آيه تحريم شد ، و آن اواخر عمر رسول خدا ( ص ) بود .
و ليكن ما در تفسير آيه تحريم شراب و قمار گفتيم كه شراب از همان اول بعثت حرام بوده ، و حرمت آن و زنا در دين جديد معروف بوده .
علاوه بر اين خمر و ميسر - كه همان شراب و قمار باشد - به نص آيه بقره كه مىفرمايد : « يَسْئَلُونَكَ عَنِ الْخَمْرِ وَالْمَيْسِرِ قُلْ فِيهِما إِثْمٌ كَبِيرٌ » « 1 » اثم هستند ، و « اثم » به نص آيه
هامش
( 1 ) سؤال مىكنند از تو راجع به شراب و قمار بگو در آنها گناهان بزرگى است . سوره بقره ، آيه 219 .